สนามฝึกยุทธ หญ้าถูกคลื่นพลังจากฝ่ามือเมื่อครู่ซัดกระจายเป็นวงกว้าง
สวีเสียงพุ่งไปหาฝั่งเฝิงเป่าเป่าอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือขวาของเธอขึ้นมา บีบคลำดู
กระดูกไม่หัก เส้นลมปราณไม่ได้รับบาดเจ็บ
มีเพียงรอยแดงบวมบางๆ ภายนอกดูเหมือนแผลถลอกธรรมดา บวกกับอาการหมดแรงเล็กน้อย
ความตึงเครียดของสวีเสียงผ่อนคลายลงทันที
เขาหันไปมองหลินม่อที่ยังยืนอยู่ที่เดิม แม้แต่รอยยับบนเสื้อผ้าก็ไม่มี สายตาเปลี่ยนไป
ในฐานะผู้ดูแลเขตหัวเป่ย สวีเสียงรู้ดีว่าความเร็วและพลังที่เฝิงเป่าเป่าพุ่งเข้าใส่เมื่อครู่น่ากลัวแค่ไหน
ในสถานการณ์เช่นนั้น หลินม่อสามารถควบคุมแรงตอบโต้ได้ในพริบตา กดพลังทำลายล้างให้อยู่ในระดับ "ทำให้มือของเฝิงเป่าเป่าชาไปชั่วครู่" ได้อย่างแม่นยำ
นี่ไม่ใช่แค่การมีพลังที่แข็งแกร่ง แต่มันคือการควบคุมพลังของตัวเองจนถึงขั้นที่คนได้ยินแล้วต้องตกใจ!
สวีเสียงเข้าใจอะไรหลายอย่างในใจ
หมอนี่ไม่ใช่แค่เก่งแบบไร้เหตุผล แต่ยังรู้จักความพอดีอย่างมาก
เมื่อครู่หลินม่อพร่ำพูดถึง "การประลอง" "อุบัติเหตุจากการทำงาน" "ค่าล่วงเวลา" ตอนแรกสวีเสียงคิดว่าเขาแกล้งทำเป็นบ้า
แต่ตอนนี้ดูแล้ว นี่มันพนักงานกินเงินเดือนพันธุ์แท้ที่ให้ความสำคัญกับกฎเกณฑ์และผลประโยชน์มากกว่าสิ่งใด
ถ้าไม่ทำตามกฎ ไม่มีเส้นตาย ไอ้จิ้งจอกเฒ่าอย่างลู่จิ่นก็ไม่มีทางกล้าฝากหลานสาวสุดรักไว้ให้เขาปกป้องหรอก
เมื่อคิดถึงจุดนี้ ความหวาดกลัวในตัวหลินม่อของสวีเสียงที่มีต่อความแข็งแกร่งระดับน่าสะพรึงกลับจางหายไปกว่าครึ่ง
"เหล่าหลิว ไปเอากล่องยามา"
ลู่จิ่นเห็นว่าเรื่องราวคลี่คลายแล้ว หันไปสั่งพ่อบ้าน
ลู่หลิงหลงอาสาวิ่งไปหยิบกล่องยา แล้วนั่งยองๆ ข้างเฝิงเป่าเป่า ช่วยพ่นยาชะล้างไขข้อเลือด
เฝิงเป่าเป่าปล่อยให้ลู่หลิงหลงจัดการ ดวงตายังคงจ้องเขม็งไปที่หลินม่อ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
สวีเสียงยืนขึ้น ปัดเศษหญ้าที่กางเกง แล้วเดินเอื่อยๆ ไปหาหลินม่อ
ความเคร่งขรึมบนใบหน้าถูกเก็บกลับไป กลับกลายเป็นรุ่นพี่ผู้ใจดีคนเดิม
"น้องหลิน เมื่อกี้ต้องขออภัยด้วย"
สวีเสียงพูดยิ้มๆ "ฟังจากท่านลู่บอกว่า คุณเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยไม่นานนี่?"
"มีฝีมือแบบนี้ ไม่เปิดสำนักเอง มาเป็นผู้คุ้มกัน ไม่เสียของหรือ?"