หน้าคฤหาสน์ตระกูลลู่
ในพุ่มไม้ที่ห่างจากหน้าต่างห้องของหลินม่อไปประมาณสิบกว่าเมตร
ชายสี่คนในชุดคลุมดำทะมึนย่อตัวอยู่หลังกอไม้พุ่ม สายตาจับจ้องไปยังอาคารหลักของคฤหาสน์ที่มืดสนิท
หัวหน้าที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้ากดเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบปิดไม่มิด
"เช็กข่าวมาแล้ว! ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์! ไอ้เฒ่าลู่จิ่นน่ะก่อนหน้านี้พาหลานชายตระกูลลู่อย่างลู่หลินออกไปข้างนอกแล้ว"
ชายร่างเล็กที่อยู่ข้าง ๆ กลืนน้ำลายหนหนึ่งแล้วถามอย่างไม่ค่อยสบายใจ "เฮีย ข่าวมันจะพลาดไหม? นั่นมันสิบผู้ยิ่งใหญ่อย่างลู่จิ่นนะ! ถ้าไปเจอแกเข้า พวกเราสี่คนได้จบกันที่นี่แน่!"
"กลัวบ้าอะไร!" หัวหน้ารอยแผลเป็นตบหลังหัวชายร่างเล็กฉาดหนึ่ง "ฉันควักเงินซื้อข่าวในมาแพงนะ! ตอนนี้เขตคฤหาสน์นี่เหลือแค่ยามธรรมดาที่เดินตรวจอยู่ไม่กี่คน ในคฤหาสน์ก็เหลือแต่เด็กสาวอย่างลู่หลิงหลงกับพ่อบ้านแก่ที่ใกล้ลงโลงอีกคน!"
ชายอ้วนอีกคนถูมือสองข้างพลางหัวเราะหึ ๆ "แค่จับตัวลู่หลิงหลงได้ ลากออกจากคฤหาสน์ตระกูลลู่ เราก็ได้ตัวประกันแล้ว จะไปกลัวอะไรไอ้เฒ่าประหลาดลู่จิ่นไม่ยอมส่งไม้ตายที่หลงเหลือจากปีเจี่ยเซินออกมา?"
"ใช่เลย ของดีที่ตกทอดมาจากปีเจี่ยเซินนะ ต่อให้ได้แค่เสี้ยวเดียว พวกเราก็เดินส่ายสะโพกในสำนักเฉวียนซิ่งได้สบาย!"
หัวหน้ารอยแผลเป็นชักมีดสั้นสีม่วงวาบที่อาบยาพิษออกมา แววตาดุดัน
"เลิกอืดอาดได้แล้ว! เข้าไปแล้ว ไอ้อ้วนกับไอ้ลิงจัดการยาม ส่วนฉันกับรองไปจับลู่หลิงหลง! เร็วเข้า รีบจัดการแล้วถอน!"
ทุกคนพยักหน้ารัว พลังลมปราณในร่างเริ่มไหลเวียนช้า ๆ
ในจังหวะที่พวกเขาเตรียมลุกขึ้นย่องเข้าไปในคฤหาสน์
จู่ ๆ ก็มีเสียงเกียจคร้านดังขึ้นจากด้านหลัง ในระยะห่างไม่ถึงครึ่งเมตร
"ว่าแต่พวกนาย ป่านนี้ไม่นอนดันมาออกันอยู่ตรงนี้ตากลมหนาวน่ะ ยังพอว่า"
"แต่ดันคิดจะจับคนที่ฉันต้องคุ้มครองอีก แถมยังบังคับให้ฉันต้องลุกจากผ้าห่มอุ่น ๆ ตอนนี้มาโอทีอีกเนี่ย"
"นี่พวกนายจะหาเรื่อง หรือหาเหี้ยอะไรกันแน่?"
เสียงนี้ไม่ดังมาก ทว่าในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด กลับกระแทกโสตประสาทราวกับสายฟ้าฟาด
ขนลุกซู่ไปทั้งตัวของสี่ผู้พิเศษจากสำนักเฉวียนซิ่ง!