รถเก๋งสีดำที่ออกจากคฤหาสน์ตระกูลลู่กำลังแล่นอย่างราบรื่นบนทางด่วน
สวีเสียงนั่งอยู่เบาะหลัง มือถือแท็บเล็ตพลิกดูเอกสารบาง ๆ ไม่กี่แผ่นเกี่ยวกับหลินม่อ
เฝิงเป่าเป่านั่งข้าง ๆ เอาหัวพิงกระจกรถ กำลังปอกส้มอยู่
"อาอู๋"
สวีเสียงปิดแท็บเล็ต หันไปมองเฝิงเป่าเป่า
"เมื่อกี้ที่ปะทะกับหลินม่อ เธอรู้สึกยังไงบ้าง?"
เฝิงเป่าเป่ายัดส้มหนึ่งกลีบเข้าปาก เคี้ยวสองที แล้วกลืนลงไป
เธอนั่งตัวตรง น้ำเสียงจริงจังมาก
"ดุดัน"
"ดุดันกว่าทุกคนที่ฉันเคยเจอ"
"ฝ่ามือเมื่อกี้ ถ้าเขาตั้งใจปล่อยพลังจริง ๆ มือฉันคงหักไปแล้ว"
"แถมบนตัวเขาแทบไม่ขยับพลังเลยด้วยซ้ำ เป็นแรงล้วน ๆ"
เฝิงเป่าเป่าขมวดคิ้ว เหมือนกำลังหาคำที่เหมาะสม
"เหมือนกับ... ในตัวเขามีสัตว์ประหลาดซ่อนอยู่ เมื่อกี้แค่ยื่นกรงเล็บออกมาแตะ ๆ หน่อย"
ได้ยินคำประเมินของเฝิงเป่าเป่า สวีเสียงสูดลมหายใจเฮือก
ทำให้คุณหนูเป่าเป่าที่ปกติไม่ค่อยอ่อนไหวกับพละกำลังถึงกับบรรยายเป็นภาพพจน์ได้ขนาดนี้ ขีดจำกัดพลังของหลินม่อต้องสูงกว่าที่เขาคาดไว้แน่
"ตาเฒ่าลู่นี่ดันไปมีโชคยังไง ไปเก็บสมบัติแบบนี้มาจากไหน"
สวีเสียงเอนหลังพิงเบาะหนังแท้ อดถอนหายใจไม่ได้
แต่ไม่นาน มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้น
"ไม่กลัวว่าเขาเก่ง กลัวแต่ว่าเขาไม่มีจุดอ่อน"
"ไอ้หมอนี่เอาแต่พูดเรื่องเงินเดือนกับสวัสดิการ นี่มันคนทำงานชั้นยอดที่สร้างมาให้บริษัทเราโดยเฉพาะชัด ๆ"
สวีเสียงล้วงมือถือของตัวเองออกจากกระเป๋า กดเข้าแชต WeChat หลินม่อที่เพิ่งแอดไป
มองอินเทอร์เฟซว่างเปล่าที่อีกฝ่ายไม่เคยโพสต์อะไรเลยแม้แต่โพสต์เดียว สวีเสียงตัดสินใจเด็ดขาด
"อาอู๋ คนแบบนี้ ต้องไม่ปล่อยให้อยู่กับตระกูลลู่ไปตลอด"
"ฉันต้องหาโอกาส วางกับดักไอ้หมอนี่สักหน่อย"
สวีเสียงหัวเราะแหะ ๆ รอยย่นบนใบหน้าแก่ ๆ รวมตัวกันเป็นกระจุก
"ก็แค่อยากได้ค่าล่วงเวลาสามเท่าไม่ใช่หรือไง?"
"แค่ให้มันไปทำงานแทนเธอได้ ตาแก่คนนี้จะอนุมัติงบพิเศษจ่ายเงินเดือนให้มันเป็นสิบเท่าเลย!"
……
บ่ายสี่โมงห้าสิบห้านาที
ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งของคฤหาสน์ตระกูลลู่
ลู่หลิงหลงนั่งเอกเขนกบนโซฟาอย่างไร้มาด ในมือถือแตงโมครึ่งลูก ใช้ช้อนตักกินไปด้วย จ้องละครน้ำเน่าในทีวีไปด้วย