“ถ้าทางสวีเสียง หรือสำนักงานใหญ่ไหนโตทงเสนอเงินเดือนพื้นฐานให้นายเดือนละสองแสนเพื่อดึงตัวไป”
ลู่หลิงหลงกำตะเกียบแน่น เสียงต่ำกว่าปกติครึ่งเสียง “นายจะเดินออกไปทันทีเลยไหม”
บรรยากาศในร้านอาหารพลันแปลกประหลาดขึ้นมาเล็กน้อย
ลู่หลินก้มหน้าดื่มโจ๊กเงียบ ๆ มองปลายจมูกแล้วตั้งใจทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
ลู่จิ่นถือแก้วชา สายตาจับอยู่ที่หลินม่อ อยากเห็นเหมือนกันว่าองครักษ์จอมหน้าเงินคนนี้จะตอบอย่างไร
หลินม่อเพิ่งดึงฝาปากกาออก ท่าทางก็ชะงักค้าง
เขาไม่ได้ตอบทันที แต่หันไปมองลู่หลิงหลงนิ่ง ๆ สามวินาที สายตาจริงจังเป็นพิเศษ
ลู่หลิงหลงถูกเขามองจนหัวใจเต้นสะดุด ในหัวเธอถึงกับผุดประโยคแปลก ๆ ขึ้นมาหลายประโยค อย่าง “ความปลอดภัยของคุณหนูลู่ประเมินค่าไม่ได้” หรือ “ตราบใดที่ยังอยู่ในสัญญา ผมจะไม่ไปไหน”
แต่แล้ววินาทีถัดมา หลินม่อก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังรายงานผลประจำปี
“เงินสองแสนก็หอมอยู่แล้ว” หลินม่อครุ่นคิดสองวินาที ก่อนพูดอย่างจริงจัง “แต่จะย้ายงานดูแค่สลิปเงินเดือนไม่ได้ ต้องดูต้นทุนโดยรวมด้วย”
ลู่หลิงหลงชะงัก “ต้นทุน...อะไรนะ”
“ก็การประเมินการย้ายงานของผมไง”
หลินม่อยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว เริ่มวิเคราะห์อย่างจริงจัง “ข้อแรก ดูโครงสร้างเงินเดือนและสวัสดิการ ประกันสังคมห้าอย่าง กองทุนสำรองเลี้ยงชีพคิดตามฐานเท่าไร มีประกันสุขภาพเพิ่มเติมไหม มีโบนัสสิ้นปีหรือเปล่า”
เขาชูนิ้วที่สองขึ้น “ข้อสอง ดูข้อจำกัดตอนลาออก มีสัญญาห้ามแข่งขันไหม มีเงื่อนไขเอาเปรียบหรือเปล่า มีค่าปรับผิดสัญญาแพงหูฉี่ไหม”
“ข้อสาม ดูความหนักของงาน เงินสองแสนนั่นซื้อเวลาหลังเลิกงานของผมไปด้วยไหม ต้องเตรียมพร้อมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงหรือเปล่า เรียกปุ๊บต้องมาปั๊บโดยไม่นับเป็นค่าล่วงเวลาไหม”
“ข้อสี่ ดูระยะทางเดินทาง ถ้าต้องเสียเวลาอยู่บนถนนเพิ่มวันละสองชั่วโมง ก็เท่ากับลดเงินเดือนทางอ้อม”