“หนุ่มหลิน” ลู่จิ่นวางถ้วยชาลงแล้วกระแอม
หลินม่อกลืนซาลาเปาในปากลงไป รีบนั่งตัวตรงพร้อมรอยยิ้มมืออาชีพ “สวัสดีตอนเช้าครับ ท่านผู้อาวุโสลู่”
“อ่านข้อความที่ฉันส่งให้นายเมื่อคืนแล้วใช่ไหม?” ลู่จิ่นไม่อ้อมค้อม “วันนี้เราจะเซ็นสัญญาจ้างฉบับใหม่กัน”
หลินม่อพยักหน้า “อ่านแล้วครับ เชิญท่านผู้อาวุโสลู่พูดได้เลย”
ลู่จิ่นจ้องเขาแล้วพูดตรง ๆ “เงินเดือนพื้นฐานของนายจะเพิ่มจากสามหมื่นเป็นหนึ่งแสน”
มือที่ถือตะเกียบของหลินม่อชะงักกึก
หนึ่งแสน
ตาแก่นี่เปิดฉากโจมตีด้วยเงินแต่เช้าเลยหรือไง?
ลู่จิ่นมองปฏิกิริยาของเขาแล้วพูดต่อ “ที่พักฟรี มีอาหารเหมือนเดิม ระหว่างสัญญา หากตระกูลลู่มีภารกิจร่วม นายต้องให้ความร่วมมือเป็นอันดับแรก ความปลอดภัยของหลิงหลงยังคงเป็นสิ่งสำคัญสูงสุดของนาย”
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็เคร่งขรึมขึ้น “ถ้าเจอภารกิจใหญ่ที่ต้องข้ามเขตพื้นที่ หรือมีอันตรายร้ายแรง ค่าตอบแทนคิดต่างหาก ส่วนงานสปาริ่ง รักษาบาดแผล และการปกป้องที่นายรับทำ ก็ยังถือเป็นงานส่วนตัวของนาย นายกำหนดราคาเอง คนตระกูลลู่จ่ายตามกติกาของนาย”
ห้องอาหารเงียบไปสองวินาที
ลู่หลิงหลงเบ้ปาก ใช้ตะเกียบจิ้มไข่ดาวในจาน “พ่อค้าหน้าเลือดเห็นแก่เงิน ในที่สุดก็ขึ้นราคาแล้วสินะ”
ปากบ่นอย่างรังเกียจ แต่ในใจกลับรู้สึกโล่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก