"ห้าวินาทีมั้ง"
น้ำเสียงของหลินม่อยังคงนิ่งสนิท
ปลายสาย ลู่หลิงหลงดีดตัวนั่งตัวตรงทันที คิ้วขมวดแน่น
"หลินม่อ อย่าบ้าบิ่นนะ ที่ตรงนั้นไม่ปกติชัด ๆ" เธอพูดได้ครึ่งหนึ่งก็กลัวว่าตัวเองจะร้อนรนเกินไป จึงรีบเสริมแบบห้วน ๆ "ฉันกลัวว่าพรุ่งนี้เธอจะลุกไม่ขึ้น ไม่มีใครไปทำงานปกป้องฉัน"
"คุณหนูลู่ ประโยคนี้ควรบอกฝั่งตรงโน้นนะครับ" หลินม่อมองไอพิษศพสีเทาดำที่พลุ่งพล่านเบื้องหน้า พลางขยับมือถือแนบหูขึ้นอีกนิด ยิ้มอ่อนโยน "ปัญหาเบื้องหน้า ห้าวินาทีครับ"
"งั้นก่อนเธอวางสาย อย่างน้อยก็บอกฉันทีว่าเธอมีอันตรายหรือเปล่า"
หลินม่อมองชายสวมหน้ากากที่เดินออกมาจากทางเดินใต้ดิน แล้วตอบตามตรง: "ผมว่าผมคงไม่มี"
ลู่หลิงหลงอึ้งไป: "'คงไม่มี' มันหมายความว่าไง? แล้วฝ่ายตรงข้ามล่ะ?"
"ฝ่ายตรงข้ามอาจจะมี"
หลินม่อเอี้ยวตัวเล็กน้อย เท้าขยับเบา ๆ หลบกลุ่มพลังลมปราณสีดำที่เลื้อยแนบพื้น
เสียงเขายังคงนิ่ง: "คุณหนูลู่ พักผ่อนก่อนนะครับ พอสถานการณ์สงบแล้ว ผมจะส่งข้อความไปบอก"
ลู่หลิงหลงยังอยากพูดอะไรอีก แต่หน้าจอกลับดับไปก่อน
หลินม่อยัดมือถือใส่กระเป๋ากันกระแทกของเสื้อเกราะ แล้วเปิดฟังก์ชันอัดวิดีโอของมือถือสำรองที่หน้าอกอย่างคล่องแคล่ว
ไฟสีแดงสว่างขึ้น เฟรมเริ่มบันทึก หลินม่อใจสงบลง ทำงานไม่กลัวตาย แต่คิดเงินต้องมีหลักฐาน
ฝั่งตรงข้ามของทางเดิน ใบหน้าใต้หน้ากากงิ้วสีขาวซีดของหัวหน้ากลุ่มสำนักเฉวียนซิ่งบิดเบี้ยวสุดขีดแล้ว
เขาโลดแล่นในวงการผู้พิเศษมาสิบกว่าปี เล่นพิษ ควบคุมศพ วางค่ายกล ไปที่ไหนใครก็ถอยห่าง
วันนี้ดีแท้ เขาอุตส่าห์วางกับดักสังหารอย่างยากลำบาก ทีมภาคสนามของไหนโตทงติดกับไปหมดแล้ว ไอ้หนุ่มชุดดำที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ นี่กำลังทำลายลูกน้องเขาไปพลางวิดีโอคอลกับสาวไปพลาง
"บุกเข้ามาคนเดียว ตีไปคุยไป แล้วยังจัดการลูกน้องฉันหมดทุกคน"
หน้ากากชายเสียงแหบแห้ง เสื้อคลุมยาวสีเทาปลิวไหวไร้ลม ไอพิษศพสีเทาดำพลุ่งพล่านออกจากใต้เท้าเขาไม่หยุด "แกคิดว่าตัวเองฮาดีนักเหรอ?"
หลินม่อลูบคาง แก้ไข: "ตอนนี้คนส่วนใหญ่แขนขาครบ เส้นลมปราณไม่ขาด ถือว่าปลอดภัยดีครับ อีกอย่าง ผมไม่ได้จีบกันนะ แค่คุยงานกัน"
หน้ากากชายโกรธจัดกลับหัวเราะ