“ใต้ดินสาม มีทีมภาคสนามสองคนขาดการติดต่อ สัญญาณดับสนิท”
หลินม่อยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง แล้วทวนคำพูดของสวีเสียงเมื่อครู่
เขาเหลือบดูเวลา 5 ทุ่มกว่าแล้ว ถือเป็นเวลาส่วนตัวเต็มตัว
น้ำเสียงเขาราบเรียบ “ท่านสวี งานนี้ฟังดูอัปมงคลนะ แต่สภาพแวดล้อมอันตรายสูงขนาดนี้ ต้องคิดค่าแรงชั่วโมงกันใหม่”
สวีเสียงในวิดีโอคอลพยายามสะกดอารมณ์ “ก็เพราะงั้นผมถึงตามคุณมา คุณเข้าไปดูสถานการณ์ก่อน เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”
“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว” หลินม่อเปิดแอปบันทึกย่อ นิ้วไล่พิมพ์ข้อความรัว ๆ “ปัญหาคือขอบเขตความรับผิดชอบ”
[เอาท์ซอร์สกลางคืนวันนี้: ลานจอดรถเชิงพาณิชย์ร้างย่านใต้]
[ค่าตอบสนองพื้นฐาน: รับแล้ว]
[เงินเสี่ยงภัยสิ่งแวดล้อม: รอยืนยัน]
[มลพิษไอพิษศพ: รอยืนยัน]
[ค่าสึกหรออุปกรณ์: รอยืนยัน]
พิมพ์เสร็จ หลินม่อสลับออกจากวิดีโอ เปิดโหมดบันทึกวิดีโอ
เขาสอดมือถือสำรองไว้ในซองด้านในของเสื้อกั๊กยุทธวิธีตรงหน้าอก ให้เลนส์คมชัดสูงโผล่ออกมาเพียงอย่างเดียว
ทั้งหมดนี้คือหลักฐานสำหรับการเก็บเงินทีหลัง กับดัก ก๊าซพิษ ค่ายกล อุปกรณ์สึกหรอ จะพูดลอย ๆ ไม่ได้ ต้องมีวิดีโอเป็นของแข็ง
พนักงานเอาท์ซอร์สมืออาชีพ ต้องรู้จักปกป้องตัวเอง
ยืนยันว่ากล้องนิ่งดีแล้ว หลินม่อก็หมุนเวียนพลังภายในบริสุทธิ์ร้อยปีของตน เปิดใช้ “วิชากายเบาแปรร้อยรูป” ปุบปับ ทั้งร่างกลายเป็นเงาพร่า กระโจนออกจากหน้าต่างห้องพักชั้นสองไปเลย
เท้าแตะพื้นและลำต้นไม้ต่อเนื่อง ทุกจังหวะที่อาศัยแรงส่งตัว แล่นทะยานไปได้ครั้งละสิบกว่าเมตร ใต้แสงไฟถนน ร่างคนแวบเดียวก็หายไป ต่อให้มองตรง ๆ ก็ไม่ทันเห็นหน้า
จากปกติต้องขับรถครึ่งชั่วโมง เขาใช้เวลาแค่สิบนาทีก็มาถึงลานจอดรถใต้ดินเชิงพาณิชย์ที่ร้างมากว่าสองปี สิ่งสำคัญที่สุดคือ ประหยัดทั้งค่ารถและค่าบริการกลางคืนไปได้หมดจด
ภูมิปัญญาของมนุษย์เงินเดือน แฝงอยู่ในทุกรายละเอียดของการควบคุมต้นทุน
ทางเข้าจอดรถใต้ดินแคบมาก หลอดไฟที่สองฝั่งบันไดลงไปเสียไปครึ่งนึง สว่างท่อนนึง มืดท่อนนึง หลินม่อลงสู่พื้นอย่างมั่นคง พอเดินไปได้สองก้าวก็ชะงักเท้าทันที
เขาขมวดคิ้ว
อากาศไม่ปกติ