พอหวังเผิงจากไป หลินฮ่าวก็เอ่ยถามขึ้น
"พ่อครับ ประธานของจู๋ซีกรุ๊ปคือใครเหรอครับ ทำไมผมไม่เคยได้ยินพ่อพูดถึงเลย เก่งมากหรือเปล่า"
หลินเทียนโยวพยักหน้า แล้วย้อนถาม "ตระกูลเย่าของเมืองหลวง รู้จักไหม"
"รู้จักครับ เจ้าพ่อวงการหยกของเมืองหลวง มือถือเส้นสายวงการหยกของสี่มณฑลโดยรอบไว้หมด"
"เอ็งน่ะ รู้แค่ผิวเผินเท่านั้นแหละ จู๋ซีกรุ๊ปนี่แหละ คือบริษัทที่ลูกสาวคนเล็กของตระกูลเย่าก่อตั้งขึ้น"
หลินเทียนโยวพยักหน้า "ลูกสาวคนเล็กของตระกูลเย่าน่ะ ตั้งแต่เกิดก็พลัดพรากไป จนอายุสิบกว่าแล้วถึงได้ตามกลับมา เป็นแก้วตาดวงใจของคนในตระกูลเย่า ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้แต่งงาน"
คำว่า ยังไม่ได้แต่งงาน สองคำนี้ ทำเอาดวงตาของหลินฮ่าวเป็นประกายขึ้นมาทันที
"พ่อครับ ความหมายของพ่อคือ ให้ผมไปตามจีบ..."
ในใจหลินฮ่าวตื่นเต้นขึ้นมาทันที ตระกูลหลินถึงแม้จะเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองตงไห่ แต่ต่อหน้าตระกูลเย่าของเมืองหลวง ยังเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ
ถ้าตัวเองได้แต่งงานกับลูกสาวคนเล็กของตระกูลเย่าคนนี้ได้จริงๆ ละก็ ขึ้นสวรรค์เลย
ถึงตอนนั้น ไม่ต้องพูดถึงร้านจิวเวลรี่เล็กๆ เลย ต่อให้เป็นทั้งตระกูลหลิน เขาก็ไม่ใส่ใจ
"เสี่ยวฮ่าว ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหม ว่าทำไมพ่อถึงไม่ยอมให้ลูกมีแฟนมาตลอด"
"ที่ลูกชอบไปเล่นกับพวกนักศึกษามหาวิทยาลัยตามปกติ พ่อไม่ว่าอะไร แต่เรื่องแต่งงานน่ะ ไม่ได้"
หลินเทียนโยวตบไหล่หลินฮ่าว พลางพูดอย่างจริงจัง "ที่เกิดในครอบครัวแบบเรา การแต่งงานมันก็เป็นเครื่องมือแสวงหาผลประโยชน์อยู่แล้ว"