เย่เฉินคว้าจี้หยกที่หลิวเฉียงถืออยู่มา สัมผัสได้ทันทีว่าของปลอมแน่นอน
แต่น้ำหนักมันผิดอย่างสิ้นเชิง!
คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้ ก็คือ เปลือกนอกของหยกชิ้นนี้เป็นของปลอม แต่ของแท้ถูกซ่อนอยู่ข้างใน
"เฉียงจื่อ ยังไม่ต้องกินหรอก กลับบ้านกับฉันก่อน!"
"หา? เพิ่งสั่งมาก็เยอะแยะ ทิ้งไว้ก็เสียของน่ะสิ!"
หลิวเฉียงยังเสียดายของ เขากว่าจะได้กินปิ้งย่างสักที
เย่เฉินสั่งให้เจ้าของร้านแพ็กของให้หมด แล้วเรียกแท็กซี่กลับไปที่ชุมชนเก่า
พอทั้งคู่กลับถึงบ้าน เย่เฉินก็เข้าไปงัดแงะเครื่องมือออกมาจากห้อง แล้วรับจี้หยกนั้นมาจากมือหลิวเฉียง
"เฉียงจื่อ ของแท้ถูกซ่อนอยู่ข้างในนี่แหละ"
เห็นเพียงเย่เฉินหยิบมีดกรีดบางยาวขึ้นมา แล้วค่อย ๆ กรีดลงบนผิวหยกอย่างเบามือ
"กร๊อบ~"
เสียงแตกเบา ๆ ดังขึ้น จี้หยกชิ้นนั้นก็แยกออกจากด้านข้างอย่างเรียบร้อย เป็นไปตามที่เย่เฉินคาดการณ์ไว้จริง ๆ
เย่เฉินค่อย ๆ ลอกเปลือกนอกออกทีละชั้น เผยให้เห็นร่างที่แท้จริงของหยกชิ้นนั้น
มรกตโอวัลวงรีชิ้นหนึ่งนอนอยู่กลางฝ่ามือของเย่เฉิน สีสันที่อ่อนนุ่มและเก็บตัวของมัน แตกต่างจากของปลอมสีฉูดฉาดอย่างสิ้นเชิง
เขียวใสทั้งชิ้น พอเปลี่ยนมุมมองไปเรื่อย ๆ ก็จะเห็นระดับความเขียวที่ต่างกัน ภายใต้แสงไฟ ส่องประกายวับวามราวกับแสงแห่งความมั่งคั่ง
ไอ้เรืองั่งนี่ สี่เส้าสองสิบบาทที่จ่ายไปนี่มันคุ้มค่าจริง ๆ ว่ะ!
เย่เฉินอดสบถออกมาไม่ได้ ฝีมือการซื้อของของเฉียงจื่อนี่มันดีเกินไปแล้วจริง ๆ นะเนี่ย
เย่เฉิน เจ้าสิ่งนี้มันแพงมากไหมวะ ทำไมข้าเห็นว่าสีเหมือนกับขวดเบียร์เลยเขียว ๆ ฉ่อย ๆ"