หลินชิงอีตกตะลึงกับฝีมือของเย่เฉินไปหมด
"ของปลอม!"
"อืม วิธีการทำเทียมแบบนี้เห็นได้บ่อยมาก หยกนี้เธอซื้อมาเท่าไหร่?" เย่เฉินถาม
"ห้าแสน"
หลินชิงอีทำหน้าอ้อน ๆ พูดว่า "อ่า... พวกมันแย่ชะมัด ถ้าหยกปลอมนี่ส่งไปให้คุณปู่ ตระกูลลุงรองคงหัวเราะเยาะเราไปทั้งปีแน่เลย"
เย่เฉินกระตุกปาก สาวน้อยนี่รวยจริง ๆ นะ!
ห้าแสนซื้อของเก๊มาแท้ ๆ กลับห่วงแค่ว่าจะโดนญาติล้อเลียนหรือเปล่า
"เอ้อ เย่เฉิน นายเก่งเรื่องหยกขนาดนั้น ช่วยฉันเลือกหน่อยสิ"
หลินชิงอีหรี่ตาลง หน้าน่ารักเหมือนแมวเจ้าเล่ห์ พูดว่า "ฉันไม่ปล่อยให้นายช่วยฟรี ๆ หรอก ค่าจ้างวันละหนึ่งแสน!"
"เฮ้ เป็นยังไงล่ะ?"
"ชิงอี จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ไม่อยากช่วยเธอ เธอเห็นไหมเมื่อคืนฉันบาดเจ็บ ตอนนี้หัวยังปวดอยู่เลย..."
"สองแสน!"
"ตกลง!"
เย่เฉินตกลงทันที กลัวว่าสาวน้อยจะเปลี่ยนใจ
"อุ๊ย ตะลันด์ไปหน่อย ควรขึ้นทีละนิด!"
เย่เฉินจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลทันที แล้วไปกับหลินชิงอีที่ตลาดของโบราณที่ใหญ่ที่สุดในเมืองตงไห่
เพิ่งก้าวเข้าไปในตลาด พ่อค้าแม่ค้ารอบข้างก็กรูกันเข้ามา โหมขายของต่าง ๆ บนแผงลอยของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
"หนุ่มหล่อสาวสวย ดูภาพวาดนี้สิ นี่เป็นงานจริงของอู๋เต้าจื่อเลยนะ"
"สองท่านครับ ดูเครื่องถ้วยชามนี่สิ สมัยเฉียนหลง..."
"แล้วก็กระโถนอันนี้ด้วย องค์หญิงซูสีไทเฮาเคยใช้ ลองดมดูสิ ยังมีกลิ่นอยู่เลย!"
หลินชิงอีตกใจหน้าซีด รีบจับจมูกแล้วหลบไปหลังเย่เฉิน
ทุกวันนี้ตลาดของโบราณมันบ้าไปแล้วเหรอ?
"ไม่ต้องไปสนใจพวกมัน ของที่พวกมันเอามาวางโชว์น่ะ ล้วนเป็นของที่ขายไม่ได้สามปี พอขายได้ทีก็กินทั้งปี"
"เย่เฉิน นายรู้เยอะจัง!"
หลินชิงอีมองเย่เฉินด้วยความประหลาดใจ เธอคิดว่าเย่เฉินรู้แค่เรื่องหยก ที่ไหนได้รู้เรื่องของโบราณด้วย
เย่เฉินยิ้มบาง ๆ พูดว่า "เราเดินเข้าไปข้างในกันเถอะ ที่นี่ไม่มีของดีหรอก"
แต่ก็ไม่เสมอไปหรอก บางครั้งพวกพ่อค้าแผงลอยเหล่านี้ก็ได้ของแปลก ๆ มาติดมือ บางอย่างก็เป็นสมบัติหายากที่หาดูได้ยาก
ตอนนี้เย่เฉินใช้วิชาดูพลังปราณได้ สิ่งของที่พ่อค้าแม่ค้าเอาวางขาย ล้วนมีพลังสีเทาขาวจาง ๆ ปกคลุมอยู่ เป็นของปลอมทั้งหมด
ส่วนของโบราณแท้จะมีสีเขียว ยิ่งเก่ายิ่งมีพลังสีเขียวเข้มขึ้น
สองคนเดินลึกเข้าไปในตลาด พ่อค้าแผงลอยเริ่มน้อยลง ส่วนใหญ่เป็นร้านขายของโบราณ
"เราเข้าร้านนี้ดูหน่อยเถอะ"
เย่เฉินพาหลินชิงอีเข้าร้านของโบราณชื่อจู้เป่าไจ้
ร้านไม่ใหญ่ แต่การจัดวางภายในและรูปแบบการตกแต่งมีความตั้งใจดี วางสลับกันอย่างมีระเบียบ ไม่ดูอึดอัด
เจ้าของร้านซุนโย่วเฉิง กำลังนั่งพิงเก้าอี้หวายอยู่ที่มุม จิบชาอย่างสบายใจ พอเห็นเย่เฉินกับหลินชิงอี ก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ
"หนุ่มหล่อสาวสวย อยากได้ของเล่นอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ไหมครับ?"
"เราขอดูเฉย ๆ ก่อน"
เย่เฉินพาหลินชิงอีเดินดูรอบ ๆ ในร้าน
ของเยอะมาก แต่ไม่มีอะไรที่เย่เฉินกำลังหา ของดีจริง ๆ มักถูกเก็บซ่อนไว้
"เถ้าแก่ ของที่วางโชว์อยู่ข้างนอกฉันไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่ ยังมีของอื่นอีกไหม?"
พอเย่เฉินพูดแบบนี้ ซุนโย่วเฉิงก็รู้ว่าแขกคนนี้เป็นแขกใหญ่
"มีผู้ใหญ่บ้านจะทำอายุ อยากหาของดี ๆ สักชิ้น"
"รอสักครู่ครับ"
ซุนโย่วเฉิงเดินเข้าไปในห้องด้านใน ไม่นานก็ยกกล่องไม้เล็ก ๆ ออกมา
เย่เฉินจ้องมองทันที กล่องไม้นี้มีพลังสีเขียวเข้มไหลเวียนอยู่ ชั่วแวบหนึ่งยังแฝงด้วยสีทอง
ของดี!
ซุนโย่วเฉิงเปิดกล่องไม้ ด้านในเป็นกำไลไม้จันทน์แดงใบเล็ก สีม่วงเข้มทั้งเส้น มีลายละเอียดเหมือนเกล็ดมังกรทั่วทั้งเส้น ดูดีมาก
ราคาในตลาดอย่างน้อยก็แปดแสน
แต่พลังที่กำไลไม้นี้แผ่ออกมามีเพียงสีเขียวอ่อน ส่วนพลังสีเขียวเข้มปนทองนั้นมาจากกล่องไม้ต่างหาก
"สองท่าน ของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ชิ้นนี้เข้าตาไหมครับ?" ซุนโย่วเฉิงยิ้มถาม
"ไม่เลว กำไลไม้นี้ราคาเท่าไหร่?" เย่เฉินถาม
"เปิดร้านขอให้เป็นมงคล แปดแสนแปดหมื่นครับ"
เย่เฉินกำลังจะพูด ก็มีเสียงแสบแก้วหูดังมาจากหน้าร้านด้านนอก
"เหลียวซุน เอาของดี ๆ มาให้ฉันสองชิ้น ฉันจะเอาไปให้คนอื่น!"
หวังเผิงกอดซูเจียวเดินเข้ามาในจู้เป่าไจ้ เพิ่งก้าวเข้ามาก็ชนตากับเย่เฉินพอดี
"เย่เฉิน?! นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
หวังเผิงชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาก็ถูกหลินชิงอีที่อยู่ข้าง ๆ ดึงดูดทันที
บ้าเอ้ย เย่เฉินนี่มันดวงดีอย่างกับเหยียบขี้หมาเหรอไง อยู่ ๆ ก็มีสาวสวยบริสุทธิ์ขนาดนี้อยู่ข้างกาย
"นี่แฟนใหม่ของนายเหรอ?! สวยไม่เบานะ!"
หวังเผิงไม่ปิดบังอะไร สายตากวาดมองหลินชิงอีไปมา
ซูเจียวเคยเจอหลินชิงอีมาสองสามครั้ง เธอไม่คิดว่าเพิ่งจะทิ้งเย่เฉินไป ก็เห็นอีกฝ่ายหาคนใหม่ได้แล้ว
แล้วยังเด็กกว่า สวยกว่า หุ่นดีกว่าเธออีก
"ดีนะเย่เฉิน ที่แท้นายก็คบกับนังตัวดีนี่มานานแล้ว สมน้ำหน้าน่าขยะแขยงจริง ๆ"
ซูเจียวจ้องหลินชิงอีด้วยความอิจฉา ด่าทอว่า "ส่วนนังแพศยาอย่างเธอก็ไม่เลือกสักหน่อย เฉพาะของที่ฉันไม่เอาเท่านั้นแหละ"
"หึ ยังดีกว่าคุณผู้หญิงแก่บางคนที่ชอบกินเนื้อแก่ ๆ ไขมันเยอะ ๆ ไม่กลัวเลี่ยนกันบ้างเหรอ"
พูดจบ หลินชิงอีก็สอดแขนกอดเย่เฉินทันที แล้วแลบลิ้นใส่ทั้งสองคน
หวังเผิงสีหน้าไม่ดีขึ้นมาทันที เขาเกลียดที่สุดคือใครมาว่าเขาอ้วน
ซูเจียวโกรธจนกระทืบเท้า ด่าทอว่า "นังตัวดี นายด่าใครวะ?!"
เห็นหลินชิงอีตั้งใจแกล้งทำเป็นแบบนี้ เย่เฉินก็เลยเข้าฉากตามไปด้วย
เย่เฉินโอบเอวบางไร้กระดูกของหลินชิงอีเบา ๆ การกระทำนี้ทำให้หลินชิงอีตัวแข็งทื่อทันที ใบหน้านวล ๆ แดงก่ำขึ้นมา มองเย่เฉินอย่างเอาเรื่อง
"ไม่ต้องไปสนใจไอ้โง่สองคนนั้น"
เย่เฉินหันไปพูดกับซุนโย่วเฉิง "เถ้าแก่ กำไลไม้อันนี้ฉันเอาแล้ว"
พอหวังเผิงได้ยินว่าเย่เฉินกล้าด่าเขาว่าโง่ ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาทันที
"เหลียวซุน เอาอันนั้นมาให้ฉัน ไอ้หนุ่มนี่ออกเท่าไหร่ ฉันบวกเพิ่มอีกห้าหมื่น!"
หวังเผิงตั้งใจอวดความรวยต่อหน้าหลินชิงอี คิดว่า ไอ้หนุ่มจน ๆ นี่มันมีสิทธิ์อะไรที่มีผู้หญิงสวยขนาดนี้อยู่ข้างกาย
"เหลียวหวัง กำไลไม้อันนี้หนุ่มหล่อคนนี้ดูถูก่อนแล้ว แล้วราคานี่..."
ซุนโย่วเฉิงเตือนอย่างสุภาพ
"ฉันรู้ กำไลไม้นี้ไม่คุ้มราคา แต่ก็ห้ามไม่ให้ฉันรวย จริงไหม? อย่างกับไอ้ขี้ข้าส่งอาหารนั่นไม่มีทางเทียบได้"
กำไลไม้ที่เย่เฉินมองอยู่แค่นั้น จะแพงได้เท่าไหร่ มากสุดก็ไม่กี่พัน
หวังเผิงยิ้มเยาะเย้ยเย่เฉินอย่างได้ใจ ซูเจียวที่อยู่ข้าง ๆ ก็เสริมอีกเสียง
"พี่หวังของเราเป็นคนมีรายได้ปีละล้าน ต่างจากไอ้ขี้ข้าบางคนที่หาเงินเดือนละไม่กี่พัน!”
เย่เฉินสีหน้าเย็นลง สายตามองหวังเผิงแวบหนึ่ง
หวังเผิงสั่นสะท้านทันที ไอ้หนุ่มนี่เหมือนเป็นคนละคนไปเลย สายตาเย็นชาจนน่ากลัว
แต่คิดไปคิดมา เขาก็แค่ไอ้ขี้ข้าส่งอาหาร จะไปกลัวทำไม
"ยังไง ไม่ยอมรับเหรอ? กล้าเพิ่มราคาก็ลองดูสิ!" หวังเผิงพูดอย่างได้ใจ
"เพิ่มก็เพิ่ม ฉันเพิ่มอีกหนึ่งแสน!" หลินชิงอีไม่ยอมแพ้ พูดเสียงหึ ๆ
"แกล้งทำเป็นไปได้ไง เขาไอ้ขี้ข้าส่งอาหาร โกดังจะมีเงินหนึ่งแสนเหรอ?" ซูเจียวเยาะเย้ย
หวังเผิงหยิบบัตรธนาคารออกมาทันที พูดว่า "เหลียวซุน ในบัตรนี้มีสองแสน กำไลไม้ให้ฉัน!"
"เหลียวหวัง สองแสน ไม่พอหรอก" ซุนโย่วเฉิงพูดอย่างจนใจ
"ไม่พอ? นายพูดจาเหลวไหลอะไร กำไลไม้เก่า ๆ อันเดียวจะแพงได้เท่าไหร่?"
หวังเผิงโกรธจนหัวร้อน น้ำเสียงไม่พอใจ "เหลียวซุน นายคงไม่คิดจะร่วมมือกับไอ้หนุ่มนี่หลอกฉันใช่ไหม?"
ซุนโย่วเฉิงก็โมโหขึ้นมาบ้าง พูดว่า "กำไลไม้นี้เป็นไม้จันทน์แดงใบเล็กสมัยหมิงชิง มีหนังสือรับรองการตรวจสอบที่ประธานว่านสมาคมของโบราณเซ็นรับรองเป็นการส่วนตัว"
"ราคาประเมินอยู่ที่ประมาณแปดแสน!"
"แปดแสน? นายจะปล้นหรือไง!" หวังเผิงร้องลั่น
"ผู้จัดการหวัง ไหน ๆ ก็ไม่มีเงิน ก็อย่ามาเด่นเกินหน้าเลย" เย่เฉินพูดยิ้ม ๆ ข้าง ๆ
"เถ้าแก่ กำไลไม้พร้อมกล่องไม้ห่อรวมกัน ฉันจ่ายหนึ่งล้าน!"
ซูเจียวตะโกนขึ้นมาทันที "หนึ่งล้าน? ถ้านายจ่ายออกได้ ฉันจะกลับหัวกินอึให้ดู..."
"ติ๊ด ชำระเงินด้วยบัตรสำเร็จ หนึ่งล้านหยวน!"
เย่เฉินถือบัตรดำทองคำหนึ่งใบ มองซูเจียวอย่างสนอกสนใจ แล้วถาม "จะเอาแบบสด ๆ หรือหมักไว้ก่อนดีล่ะ?"
บัตรดำทองคำ?!
สีหน้าของหวังเผิงและซูเจียวแดงก่ำเป็นตับหมูทันที
"เย่เฉิน นาย... นายมีบัตรดำได้ยังไง?!"
ซูเจียวไม่อยากเชื่อ เย่เฉินตอนอยู่กับเธอเป็นไอ้จน ๆ ชัด ๆ
หวังเผิงตบมือปังหนึ่งที พูดว่า "ฉันรู้แล้ว บัตรดำใบนี้นายขโมยมา!"
"เย่เฉิน นายกล้ามากนะ ขโมยบัตรดำของคนใหญ่คนโตมา แล้วยังกล้าลากมาที่นี่อีก"
"แจ้งตำรวจ! ต้องแจ้งตำรวจ!"