"ไม่ได้ๆ ข้าจะมีความคิดต่ำช้าแบบนี้ได้ยังไง?"
เย่เฉินด่าตัวเองอยู่ในใจอย่างหนักหน่วง แต่ความคิดนั้นในหัวกลับยิ่งแน่วแน่ขึ้นเรื่อยๆ
เย่เฉินรีบส่ายหน้า ผลักความคิดต่ำทรามนั่นทิ้งไปชั่วคราว
จากนั้นก็ทดสอบขีดจำกัดของวิชาดูพลังปราณของตัวเองในตอนนี้อีกครั้ง
"ระยะทางไกลสุดสิบห้าเมตร ใช้ต่อเนื่องยาวนานที่สุดประมาณสามสิบวินาที"
เย่เฉินพยักหน้า นี่ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่แล้ว
เมื่อก่อน ตอนที่เขาใช้วิชาดูพลังปราณ อย่างมากก็ทนได้แค่เจ็ดแปดวินาที
พอเย่เฉินลุกขึ้นนั่งจากเตียง ก็พบว่ามรกตก้อนนั้นในมือกลายเป็นสีหม่นไร้ประกาย พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวเล็กๆ ละเอียดอัดแน่น
แค่แตะเบาๆ ก็แตกเป็นเสี่ยงๆ หลายชิ้น
"ดูท่า หลังจากดูดซับพลังวิญญาณนี้แล้ว สิ่งวิเศษก็ยากที่จะคงสภาพเดิมเอาไว้ได้"
แต่เย่เฉินพอใจมากแล้ว การได้สิ่งวิเศษมาโดยบังเอิญก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
ยิ่งสิ่งของเก่าแก่มากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสถือกำเนิดพลังวิญญาณมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะพวกสมุนไพร
ยกตัวอย่างเช่น โสมภูเขาแก่ ยิ่งโสมภูเขามีอายุมาก พลังวิญญาณก็ยิ่งเต็มเปี่ยม ถึงขนาดถือกำเนิดจิตสำนึกง่ายๆ ขึ้นมา จะรู้จักหลบเลี่ยงพวกคนขุดโสมด้วยตัวเอง
"เฮ้อ เมื่อไหร่จะได้เจอสิ่งวิเศษอีกสักชิ้นนะ ขั้นเต็มรอบเกิดจะทะลวงไปสู่ขั้นใต้หล้าแรกเริ่ม ยังไม่รู้ว่าต้องใช้พลังวิญญาณเท่าไร"
คิดไปคิดมา เย่เฉินก็เริ่มเหนื่อยล้า ล้มตัวลงบนเตียงไม่นานก็หลับไป
วันต่อมา เย่เฉินนอนจนถึงเที่ยง ตื่นขึ้นมาทานข้าวขาหมูไปชามหนึ่ง แล้วเรียกรถบริการขนของ เตรียมย้ายบ้าน
ของของเย่เฉินที่บ้านไม่ได้มีมากมาย พอเก็บลงกล่องก็ได้แค่สี่ห้ากล่อง ที่เหลือทั้งหมดเป็นของที่เขาซื้อให้ซูเจียว