โรงพยาบาลประชาชนประจำเมืองแห่งที่หนึ่ง หน้าห้องฉุกเฉิน
เจ้าตงไหลพิงอยู่กับกำแพง
ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก หมอเจ้าของไข้เดินออกมาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า ถอดหน้ากากอนามัยออก
"เป็นยังไงบ้าง?"
หมอส่ายหน้า: "คนส่งมาถึงก็ไม่มีสัญญาณชีพแล้ว"
"สาเหตุการตายล่ะ?" เจ้าตงไหลถามคำถามที่สำคัญที่สุด
"ไม่ทราบ" หมอตอบอย่างฉะฉาน แต่แล้วก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "มีเรื่องหนึ่ง...แปลกมาก พวกคุณควรมาดูด้วยตาเอง"
เจ้าตงไหลเดินตามหมอเข้าไปในห้องเก็บศพ
ร่างของจางเว่ย นอนนิ่งสงบบนเตียงโลหะเย็นเฉียบ มีผ้าขาวคลุมไว้
หมอเปิดผ้าขาวออก แล้วพลิกร่างศพกลับ
เมื่อเจ้าตงไหลเห็นแผ่นหลังของศพ เส้นประสาทที่คุ้นเคยกับที่เกิดเหตุสุดสยองมานับไม่ถ้วนก็ตึงแน่นขึ้นมาทันที
แผ่นหลังทั้งหมดของจางเว่ย ตั้งแต่ต้นคอถึงช่วงเอว ปรากฏรอยแผลเน่าเปื่อยขนาดใหญ่
นั่นไม่ใช่การเน่าเปื่อยธรรมดา
รอยแผลมีลักษณะเป็นระเบียบจนน่าหวาดกลัว
"พวกเราก็ไม่ทราบเหมือนกัน" หมอเองก็เต็มไปด้วยความฉงน "เหมือนกับ...เนื้อเยื่อตายเองโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่ก็หารากฐานทางพยาธิวิทยาไม่พบ"
เจ้าตงไหลบังคับตัวเองให้สงบลง เขาก้มลงไปสังเกตแผลเน่าเปื่อยผืนนั้นอย่างละเอียด
ในส่วนลึกของเนื้อหนังสีเขียวคล้ำ เขาราวกับเห็นอะไรบางอย่าง
"ดูตรงนี้สิ" เขาชี้ไปยังจุดที่เน่าเปื่อยหนักที่สุด
เจ้าหน้าที่พยาบาลรีบยกไฟฉายกำลังสูงและเครื่องมือผ่าตัดมา
ภายใต้แสงสว่างจ้า ทุกคนได้เห็นชัด
ในเนื้อเลือดเนื้อที่เน่าเปื่อย กลับฝังอยู่...[สีเขียว] มีลวดลายประหลาด...เกล็ด?
"นี่...มันอะไรกัน?" พยาบาลสาวเสียงสั่น
หมอใช้คีมค่อยๆ สอดเข้าไปในแผล พยายามจะคีบสิ่งแปลกปลอมนั้นออกมา
แต่เพียงคีมแตะโดด ก็พบว่าสิ่งแปลกปลอมนั้นเติบโตร่วมกันอยู่กับเนื้อเยื่อศพ เป็นเนื้อเดียวกัน ไม่ได้ถูกแทรกจากภายนอก
ผ่านการผ่าตัดอย่างละเอียดอ่อน สิ่งแปลกปลอมสีเขียวชิ้นนั้น ก็ถูกดึงออกจากเนื้อเลือดเนื้ออย่างระมัดระวัง วางลงในถาดสีขาว