รถสำรวจของกรมธรณีวิทยาขับตรงเข้าไปในพื้นที่ก่อสร้างโดยตรง
จูจิ้นนำทีมด้วยตัวเอง ติดตั้งเครื่องมือวัดความแม่นยำสูงเครื่องแล้วเครื่องเล่า
เรดาร์ธรณีวิทยา เครื่องวิเคราะห์สเปกตรัม...เท่าที่คิดออก แทบจะใช้ครบทุกอย่าง
"ครั้งนี้ จะขุดลงไปสามฉื่อก็ต้องเอาปัญหาให้เจอให้ได้!"
จูจิ้นออกคำสั่งเด็ดขาด
เหล่านักเทคนิคตั้งหน้าตั้งตารับมือ สแกนและวิเคราะห์พื้นที่ก่อสร้างทั้งหมด โดยเฉพาะบริเวณหลุมฐานรากตรงกลาง อย่างละเอียดถี่ถ้วนแบบปูพรม
ข้อมูลชุดแล้วชุดเล่าถูกส่งกลับเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์
นักเทคนิคที่รับผิดชอบวิเคราะห์ สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนจากความมั่นใจเต็มเปี่ยม ไปเป็นความฉงน และสุดท้ายคือความไม่อยากเชื่อ
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
จูจิ้นถือรายงานสรุปฉบับสุดท้ายที่พิมพ์ออกมา มือสั่นเทา
"เป็นยังไงบ้าง?" หลิวเล่ยยื่นหน้าเข้ามาถาม
จูจิ้นยื่นรายงานให้เขา ริมฝีปากขยับ พ่นคำออกมาไม่กี่คำ: "เหมือนครั้งที่แล้ว...เหมือนเป๊ะทุกอย่าง"
"ดินไม่มีพิษ องค์ประกอบปกติ"
"โครงสร้างธรณีวิทยามั่นคง ไม่มีรอยเลื่อน ไม่มีโพรง"
"ค่าพื้นหลังรังสี ต่ำกว่าระดับเฉลี่ยในเขตเมือง"
"ไม่พบความผิดปกติใดๆ"
วิทยาศาสตร์ อีกครั้งที่ให้คำตอบที่"สมบูรณ์แบบ"
แต่ความสมบูรณ์แบบนี้ ในขณะนี้กลับเหมือนฝ่ามือมหึมา ฟาดเข้าที่หน้าของทุกคนอย่างจัง
ข้อมูลที่แม่นยำ กับสภาพอันน่าสยดสยองที่เกิดขึ้นจริง กลายเป็นความขัดแย้งที่ไม่อาจประสานกันได้
หลิวเล่ยมองตัวเลขปกติอันเย็นชาในรายงาน แล้วเหลือบไปมองหลุมลึกอันเงียบสงัดไม่ไกลนัก รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่พุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นไปจี้กลางกระหม่อม