ไม่ไกลออกไป หลินชิวหยุดฝีเท้า เข็มทิศทองเหลืองในมือของเขา เข็มของมันหมุนจนแทบจะคลุ้มคลั่ง
"เขาทำพิธีบูชายัญพังแล้ว"
จางฉีหลินถามขึ้นว่า "มันต่างกันหรือ?"
"แต่ก่อนยังพอเหลือช่องทางให้รอดชีวิต ตอนนี้ ไม่มีแล้ว" หลินชิวเก็บเข็มทิศ แล้วชี้ไปรอบ ๆ
"นายดูฮวงจุ้ยแถวนี้สิ"
"ตึกสำนักงานทางทิศตะวันออกที่เป็นกระจกทั้งหลัง มุมตึกแหลมคมเหมือนมีด พอพระอาทิตย์ขึ้น แสงแรกของวันก็ถูกมันตัดขาด นี่คือ'เกอเจี่ยวซ่า'[1] ฉบับแท้"
"ทางทิศตะวันตกเป็นโรงพยาบาล วงจรชีวิต ความเจ็บป่วย ความแก่ ความตาย ความคับแค้นใจรวมตัวกันอยู่ตรงนั้น หยินชี่หนาที่สุด"
"ทางทิศใต้เป็นย่านการค้าที่ผู้คนพลุกพล่าน ทางทิศเหนือเป็นทะเลสาบเทียมที่ไอน้ำปกคลุม ด้านหนึ่งแห้งแล้ง ด้านหนึ่งชื้นแฉะ ด้านหนึ่งเป็นหยาง ด้านหนึ่งเป็นหยิน พลังชี่ทั้งหมดถูกบีบให้ไหลมารวมกันที่สี่แยกนี้"
"บวกกับรถราที่วิ่งผ่านไปมา ก่อเกิดเป็น'ลู่ชงซ่า'[2] ที่ดุร้ายที่สุด"
จางฉีหลินย่อยข้อมูลเหล่านี้ แล้วเอ่ยปากอีกครั้ง "แล้วงูเก้าตัวล่ะ"
"งู เรียกอีกชื่อว่ามังกรน้อย เป็นพลังของเส้นโลหิตใต้พิภพที่ปรากฏตัวเป็นรูปธรรมครั้งสุดท้าย" หลินชิวอธิบาย
"สี่แยกนี้ เดิมทีเป็นตำแหน่งที่ทรัพย์สินไหลมารวมกันจากสี่ทิศ น้ำทั้งสี่สายไหลเข้าสู่ห้องโถง เป็นดินแดนแห่งการรวมทรัพย์"
"แต่โรงพยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ นั้น พลิกฮวงจุ้ยกลับด้านอย่างสิ้นเชิง"
"จากการรวมทรัพย์ กลายเป็นการรวมหยิน"
"งูเก้าตัวนี้ ไม่ใช่ตัวภัยพิบัติเอง พวกมันขดตัวอยู่ตรงนี้ ใช้พลังวิญญาณของตัวเองปราบปรามพลังชั่วร้ายหยินที่กำลังจะหลุดการควบคุม พวกมันคือ'ช่องทางรอดชีวิต'เพียงหนึ่งเดียวในเกมมรณะนี้"
"ฆ่าพวกมัน เท่ากับปิดประตูบานนั้นด้วยมือตัวเอง"
......
ที่หน้างาน เสียงเร่งเร้าและด่าทอของเว่ยเทียนฉีดังไม่ขาดหู
กรรมกรหนุ่มหลายคนสุดทนกับความกดดัน ก็ถือพลั่ว ค่อย ๆ ไถลตัวลงไปที่ก้นหลุมอย่างฝืนใจ