ข้างหลุมฐานรากขนาดมหึมา เครื่องจักรทั้งหมดหยุดทำงาน คนงานรวมกลุ่มกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย ชี้ไม้ชี้มือไปที่ก้นหลุม บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและกระสับกระส่าย
หัวหน้าหลิว จูจิ้น และคนอื่นๆ ตามมาด้วย พอเห็นภาพที่ก้นหลุม ต่างก็สูดลมหายใจเย็นเฮือกใหญ่
ตรงกลางก้นหลุม บนผืนดินชื้นแฉะที่ถูกขุดเปิดออก มีงูเก้าตัวขดตัวอยู่
งูยักษ์ตัวหนึ่งตัวโตเท่าแขนผู้ใหญ่ เกล็ดทั่วทั้งตัวสีแดงสลับเขียว ส่องแสงประหลาดในก้นหลุมอันมืดสลัว
ข้างๆ มัน ยังมีงูตัวเล็กสีเดียวกันอีกแปดตัวขดตัวซุกอยู่
งูเก้าตัว นิ่งสงบขดตัวอยู่ตรงนั้น ลิ้นแลบขึ้นแลบลง ไม่แยแสผู้คนร่วมร้อยชีวิตที่อยู่รอบข้าง ไม่มีทีท่าจะหนีไปไหนแม้แต่น้อย
“นี่... นี่งูอะไรกัน? ทำไมถึงหน้าตาแบบนี้?” เจ้าหน้าที่สำนักงานผังเมืองคนหนึ่งถามเสียงเบา
ไม่มีใครตอบได้
“ท่านหัวหน้าจู นักวิชาการของกรมธรณีวิทยาพวกคุณล่ะ?” สีหน้าหัวหน้าหลิวไม่สู้ดีนัก
จูจิ้นก็งงเหมือนกัน เขารีบเรียกคนของตัวเอง: “เร็วเข้า! เก็บตัวอย่างครั้งที่สอง! ตรวจวัดองค์ประกอบของดิน โครงสร้างทางธรณีวิทยาแบบครอบคลุมใหม่ทั้งหมด! ฉันไม่เชื่อว่าจะตรวจไม่พบอะไรสักอย่าง!”
เจ้าหน้าที่เทคนิคของกรมธรณีวิทยารีบหามเครื่องมือวัดละเอียดต่างๆ ลงไปที่ริมหลุม
พวกเขาอ้อมอย่างระมัดระวังเพื่อเลี่ยงงูทั้งเก้าตัว เจาะเก็บตัวอย่างดินจากหลายตำแหน่ง แล้วใช้เครื่องสแกนตรวจสอบโครงสร้างทางธรณีวิทยาโดยรอบ
หลังจากการทำงานวุ่นวายอย่างตึงเครียด ข้อมูลต่างๆ ถูกสรุปรวมเข้าสู่แล็ปท็อป
ผู้เชี่ยวชาญที่รับผิดชอบวิเคราะห์จ้องหน้าจอ คิ้วขมวดยิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเขาลุกขึ้นยืน แล้วส่ายหน้าให้จูจิ้นและหัวหน้าหลิว