เจ้าตงไหลรู้สึกว่าโลกทัศน์ของตัวเองกำลังถูกกดลงกับพื้นแล้วถูกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาคือหัวหน้ากองสืบสวนคดีอาญา ทำงานคดีที่ต้องอาศัยหลักฐานและตรรกะทั้งนั้น
แล้วสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้มันอะไรกัน?
ผู้นำสองคนที่อายุรวมกันเกินร้อยปี ปกติประชุมก็นั่งแถวหน้าตลอด กลับถูกเด็กหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ สั่งให้วิ่งวุ่นไปมา
เด็กหนุ่มคนนั้น เมื่อสองสามวันก่อนยังเป็น "โจรขุดสุสาน" ในสายตาเขาอยู่เลย
ตอนนี้กลับกลายเป็น "อธิบดีกรมสำรวจหยินหยางเก้ามังกรลม" ไปเสียฉิบ
แบบนี้จะไปฟ้องใครได้?
เจ้าตงไหลดูไม่ออก และก็คิดไม่ตก
เขาเป็นแค่คนนอก ไม่ต้องรับผิดชอบผล Consequences ของเรื่องนี้ จึงไม่อาจเข้าใจความรู้สึกร้อนรุ่มเหมือนถูกย่างบนไฟของหลิวเล่ยและจูจิ้นได้
ความทุกข์สุขของคนนอกกับคนใน ไม่เคยเชื่อมถึงกัน
"ฉันรับผิดชอบในเมือง! ชาด, เลือดไก่ตัวผู้, ข้าวเจ้า อาหารเหล่านี้ ฉันจะหามาเอง!"
หลิวเล่ยคว้ารายการไป ทันทีสมองก็หมุนเร็วเป็นเจ็ท
"เธอรับส่วนที่ยาก!" เขาหันไปทางจูจิ้น "ดินดั้งเดิมจากไซต์ก่อสร้าง, แล้วก็หมาดำ, ใบหลิ่วเหล่านี้ ต้องไปที่เกิดเหตุ เธอถนัดกว่า!"
จูจิ้นพยักหน้าหนักแน่น สองคนไม่พูดพล่อยๆ หมุนตัวแล้วพุ่งออกจากโรงพยาบาล
ประสิทธิภาพ สูงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เวลา คือชีวิตของกรรมกรเหล่านั้น
จูจิ้นขับรถ วิ่งสุดฝีเท้า มุ่งตรงไปยังไซต์ก่อสร้างถนนหนานผิง
ที่ไซต์ก่อสร้างยังคงสว่างไสว กรรมกรที่อยู่เวรต่างหวาดหวั่นใจ