ผลักประตูห้องแยกโรคเข้าไป
คนงานคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง
บนจอตรวจคลื่นสมองที่อยู่ข้าง ๆ เส้นกราฟเรียบเป็นเส้นตรง
"เห็นไหม ไม่มีการทำงานของสมองเลย..." หมอยังพูดไม่ทันจบ
หลินชิวเดินไปที่หน้าเครื่อง นิ้วชี้ไปที่ช่วงข้อมูลเล็ก ๆ ที่ดูธรรมดาที่สุดบนหน้าจอ
"ปรับเกณฑ์การตรวจวัดตรงนี้ลง"
"อะไรนะ?" ช่างเทคนิคนิ่งงัน "ถ้าปรับลง สัญญาณรบกวนของเครื่องจะ..."
"ทำตามที่ฉันบอก"
ช่างเทคนิคไม่กล้าขัดคำสั่ง ทำได้เพียงพิมพ์บนคีย์บอร์ด
วินาทีถัดมา
เส้นตายที่ราบเรียบบนหน้าจอ กลายเป็นคลื่นความถี่สูงที่กระโดดอย่างบ้าคลั่งหนาแน่นในทันใด!
ความผันผวนที่รุนแรงนั้น บอกให้รู้ว่าสมองภายใต้เครื่องมือนี้ กำลังเผชิญกับพายุที่เลวร้ายเพียงใด!
ในโถงทางเดิน เงียบสงัด
ทุกคนจ้องมองหลินชิวด้วยสายตาแบบมองผี
คำคาดการณ์ของเขา ถูกพิสูจน์อีกครั้งอย่างสมบูรณ์แบบ
"เปิดเสื้อเขาออก" หลินชิวออกคำสั่ง
พยาบาลสองคนตัวสั่นเทาเดินเข้ามา เปิดเสื้อผ้าด้านหลังของผู้ป่วยออก
เมื่อแผ่นหลังของผู้ป่วยปรากฏใต้แสงไฟ
ทุกคนในที่นั้น ได้เห็นภาพที่น่าสยดสยองที่สุดที่พวกเขาจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
แผ่นหลังของคนงานคนนั้น ไม่มีผิวหนังดีเหลือแม้แต่นิ้วเดียว
สิ่งที่แทนที่มัน คือเกล็ดงูสีเขียวปนดำที่อัปลักษณ์หนาแน่น ปกคลุมทั่วทั้งแผ่นหลัง
เกล็ดเหล่านั้นแข็งและเย็นเฉียบ สะท้อนแสงวาว ๆ ภายใต้แสงไฟ ราวกับหลอมรวมเข้ากับเนื้อเลือดไปแล้ว
"แหวะ..."
หลิวเล่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป หันไปพิงกำแพง อาเจียนออกมาอย่างสุดชีวิต
สีหน้าของจูจิ้น ไม่สามารถบรรยายด้วยคำว่าซีดเผือดได้อีกต่อไป นั่นมันคือความสิ้นหวังสีเทาเหมือนคนตาย