“โอ้? กลับมาแล้วเหรอ”
หลินชิวชักตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเอ็นดูเล็กน้อย
“ช้ากว่าที่ฉันคาดไว้หนึ่งชั่วโมง”
“...”
หลิวเล่ยกับจูจิ้นแทบสำลักเลือด
พวกเราสองคนวิ่งวุ่นทั้งคืนจนแทบตาย แล้วแกมานั่งจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่นี่เนี่ยนะ?
ยังจะมาว่าพวกฉันช้าอีก?
แต่พวกเขาไม่กล้าพูด
ทำได้เพียงเก็บความอึดอัดและความโกรธทั้งหมดไว้ในใจส่วนลึกที่สุด แล้วต้องฝืนยิ้มออกมา
“หลิว... ผบ.หลิว เอาของครบแล้วครับ” หลิวเล่ยวางถุงใหญ่ถุงเล็กหลายใบลงบนพื้น
“หมวดำกับไก่ตัวผู้นั่น อยู่ในรถที่จอดใต้ตึกแล้วครับ” จูจิ้นเสริม
หลินชิวถึงวางถ้วยชาลง ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่กองของนั่น มองไล่ไปทีละอย่าง
“อื้ม ใช้ได้”
เขาพยักหน้า ดูเหมือนจะพอใจพอสมควร
“ผบ.หลิว พวกผมขอถามได้ไหมครับ?” ในที่สุดจูจิ้นก็ทนไม่ไหว “ของพวกนี้... เอาไว้ทำอะไรกันแน่ครับ?”
“อยากรู้เหรอ?” หลินชิวมองเขา
ทั้งสองคนพยักหน้ารัวเหมือนไก่จิก
หลินชิวหยิบเสื้อกล้ามเด็กน้อยที่มีกลิ่นหอมนมขึ้นมา
“ของเด็กผู้ชายที่ยังบริสุทธิ์ มีหยางชี่บริสุทธิ์ที่สุด เอาไว้กดพลังอัปมงคลในตัวพวกเขาชั่วคราว ประคองลมหายใจพวกเขาเอาไว้ ไม่ให้ตายก่อนที่พิธีจะเสร็จ”
จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่หมำดำที่ยังนั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในกรง กับไก่ตัวผู้ที่ท่าทางองอาจ
“เลือดหมำดำ ขนหางไก่ตัวผู้ รวมกับสีชาด ดินเดิม พวกนี้คือวัสดุสำหรับจัดพิธี ‘ข้ามภพ’ ทั้งหมด”