ในห้องใต้ดิน หลังจากหลิวเล่ยและจูจิ้นจากไป
จางฉีหลินมองธูปหอมสามดอกที่กำลังลุกไหม้อยู่บนโต๊ะ แล้วหันไปมองหลินชิว
“เจ้ารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าพวกเขาจะต้องกลับมา และจะยอมรับข้อเรียกร้องของเจ้าทั้งหมด?”
หลินชิวเทน้ำชาที่ไม่ได้แตะต้องบนโต๊ะทิ้ง แล้วรินน้ำร้อนจัดใส่ถ้วยใหม่
“นี่คือธรรมชาติของมนุษย์”
“หากเจ้าเป็นพวกเขา เจ้าจะเลือกทางไหน?”
จางฉีหลินไม่ตอบ
“สำหรับคนประเภทนี้ ‘ไม่เกิดเรื่อง’ สำคัญกว่า ‘ทำเรื่องสำเร็จ’”
“ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่จนปิดไม่มิดแล้ว สิ่งแรกที่นึกถึงไม่ใช่การแก้ไข แต่เป็นการแบ่งความรับผิดชอบ ใครจะได้เป็นแพะรับบาป”
น้ำเสียงของหลินชิวเรียบนิ่ง
“สำนักงานผังเมืองเกิดเรื่อง ต้องลากกรมธรณีวิทยาลงไปด้วยแน่ พอเรื่องยิ่งลุกลาม สองคนนั้นรับมือคนเดียวไม่ไหว ก็ต้องมาหาข้า”
“ที่มาหาข้า ไม่ใช่เพราะเชื่อใจข้า และไม่ใช่เพราะยอมรับสำนักเก้ามังกรลมอะไรนั่น”
เขายกถ้วยชาขึ้น ไอร้อนลอยอบอวลอยู่รอบใบหน้า
“พวกเขาแค่อยากลากใครอีกคนลงน้ำเท่านั้น”
“ถ้าเรื่องมันสำเร็จ พวกเขาก็คือผู้นำที่วางแผนดี มีผลงานการเสนอชื่อ”
“ถ้าเรื่องพัง ความผิดก็ตกเป็นของหลินชิวคนนี้ สำนักเก้ามังกรลมทำอะไรลวก ๆ พวกเขาได้แค่โดนลงโทษฐานคุมงานไม่ดีพอ”
“การลงทุนครั้งนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว ได้กำไรไม่มีขาดทุน”
จางฉีหลินฟังบทวิเคราะห์ทั้งหมดจบ ก็นิ่งเงียบไปนาน
เขาไม่เข้าใจเรื่องวกวนพวกนี้ แต่เขาจับใจความที่หลินชิวพูดได้
หลินชิวจิบชา วางถ้วยลง
“ไปเถอะ อย่าให้พวกเขารอนาน”
“ไปโรงพยาบาลก่อน ดูว่าพวกนั้นยังประคองตัวไหวหรือไม่”
...
รถเก๋งสีดำเคลื่อนไปในรัตติกาล