คณะเดินทางมาถึงหน้างานที่ถนนหนานผิงเมื่อความมืดลึกลงไปมากแล้ว
สถานที่ก่อสร้างที่เคยสว่างไสวไปด้วยไฟและเต็มไปด้วยเสียงเครื่องจักรกล กลับเงียบสงัดราวกับสุสาน
นอกจากคนงานที่ถูกส่งมาเฝ้าเครื่องมือสองสามคน ซึ่งสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล หน้างานทั้งหมดก็ไม่มีใครเลย
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าขาวราคาถูกและความสิ้นหวังปนเปกัน
"นั่น...นั่นไม่ใช่หนุ่มคนนั้นที่มาหาเมื่อวันก่อนหรอกเหรอ?"
"ใช่เขา! คนที่บอกว่างูตัวนั้นฆ่าไม่ได้ ฆ่าแล้วจะเกิดเรื่องใหญ่!"
"จริงด้วย! เขามากับหัวหน้าหลิวได้ยังไงกัน?"
คนงานที่เหลือจำหลินชิวได้ จึงมารวมตัวกันอยู่ไกล ๆ กระซิบกระซาบกัน
พวกเขาได้เห็นกับตาว่าคำทำนายของหลินชิวเป็นจริงทีละอย่าง ความเยาะเย้ยในใจเมื่อแรกได้มลายหายไปนานแล้ว เหลือไว้เพียงความเกรงขามและความกลัว
เสียงวิจารณ์เหล่านี้ลอยเข้าหูหลิวเล่ยและจูจิ้นคำต่อคำ ทำให้ทั้งสองหน้าซีดแดงระเรื่อ
หากตอนนั้นพวกเขาเชื่อคำพูดของหนุ่มคนนี้ จะต้องตกมาถึงจุดนี้หรือ
"หัวหน้าหลิน" หลิวเล่ยยื่นบุหรี่มวนหนึ่ง ท่าทางลดตัวลงต่ำสุด น้ำเสียงแทบจะประจบประแจง "จากนี้...เราควรทำยังไงดี?"
อดีตหัวหน้าสำนักงานผังเมืองผู้เคยนั่งตำแหน่งสูง เอาแต่สั่งการคนอื่น วันนี้กลับเดินตามหลังหลินชิวตลอดเวลา แทบไม่กล้าหายใจแรง
หลินชิวไม่รับบุหรี่ เขาเดินตรงไปที่ขอบหลุมลึกที่ขุดพบรังงู
ที่นี่คือจุดที่พลังอัปมงคลในหน้างานหนักที่สุด
เขาหยิบเข็มทิศฮวงจุ้ยออกมาจากถุงผ้าที่พกติดตัว
หลินชิวมือซ้ายถือเข็มทิศ มือขวาประกบนิ้วเป็นกระบี่ชี้ นิ้วมือขยับในท่าที่คนภายนอกมองดูแล้วแปลกประหลาด ยิ่งดูยิ่งเก้งก้าง เอาแต่ชี้วัดและลากผ่านอากาศเหนือเข็มทิศ