วิญญาณพยาบาทของงูเทพดูเหมือนจะถูกคำพูดของหลินชิวกระตุ้นความเกลียดชังให้มากขึ้น
“สมควรตาย! พวกมันสมควรตาย!”
ร่างของคนงานที่ถูกสิงนั้น หันศีรษะไปทางจูจิ้นและหลิวเล่ยในมุมที่ผิดธรรมชาติ
มือมหึมาที่มองไม่เห็น พลันคว้าคอของทั้งสองคนเอาไว้!
“เอ่อ...”
ใบหน้าของจูจิ้นและหลิวเล่ยแดงก่ำขึ้นมาทันที พวกเขาคว้าคอตัวเองอย่างไร้จุดหมาย แต่อะไรก็จับไม่ได้
ความรู้สึกหายใจไม่ออก เงามัจจุราช ชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“เฮ้อ...”
หลินชิวถอนหายใจ
“เลี้ยงไม่อิ่ม ต้องมาโดนบังคับ”
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ยกแก้วเหล้าขาวบนโต๊ะ ดื่มอึกใหญ่
จากนั้น เขาพ่นเหล้าแรง ๆ ออกมาเป็นละอองใส่ร่างนั้น!
“พุ่ย—!”
เหล้าแรงที่เต็มไปด้วยพลังหยางจี้นี้ ราดลงบนร่างนั้นจนทั่ว
“อ๊า—!”
เสียงกรีดร้องที่น่าสยดสยองดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว
ร่างแข็งทื่อนั้นพลันอ่อนปวกเปียกลง ราวกับถูกดูดพลังทั้งหมดออกไป กลุ่มควันดำกลุ่มหนึ่งพุ่งออกมาจากกลางกระหม่อม หวังจะหนีไป
“ฉันอนุญาตให้แกไปแล้วหรือ?”
น้ำเสียงของหลินชิวเย็นลง
“ถ้าไปตอนนี้ แกก็แค่กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน มีบาปกรรมติดตัว ชาติหน้าไม่ได้เกิดอีก”
เขาคว้าเลือดหมาราดตัวที่อยู่ข้าง ๆ จุ่มฝ่ามือจนแดงฉาน
แล้ว ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เขาก้าวขึ้นไปข้างหน้า ยกฝ่ามือฟาดลงบนกระหม่อมคนงานคนนั้นอย่างแรง!
“จงอยู่กับที่!”
“โฮก!”
กลุ่มควันดำที่กำลังจะออกจากร่างส่งเสียงครวญครางไม่เหมือนมนุษย์ ถูกฝ่ามือนี้ปัดกลับเข้าไปในร่างอย่างแรง!