หลินชิวมองหลิวเล่ย ไม่โต้เถียงอีกต่อไป
เขารู้ดีว่าการไปอธิบายเหตุผลกับคนที่ความคิดถูกตรึงไว้ตายตัวแล้ว คือสิ่งที่ไร้ความหมายที่สุดในโลก
"ก็ได้"
หลินชิวพยักหน้า พูดตามน้ำไป
"คุณพูดถูกทั้งหมด ผมเองที่พูดพล่ามไปเรื่อย"
"ในเมื่อโครงการมันวิทยาศาสตร์และรัดกุมขนาดนี้ งั้นก็เดินหน้าไปเรื่อยๆ เลยดีไหม?"
หลิวเล่ยถูกสวนกลับเข้าอย่างจัง อ้าปากก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ให้เดินหน้าไปเรื่อยๆ?
ตอนนี้บรรยากาศในหน้างานทั้งวุ่นวาย ตายก็ตาย บ้าก็บ้า สลบไปก็เป็นแถว ใครจะกล้าลงมือทำงานต่อ? ให้เงินเท่าไหร่ก็ไม่เอา!
"ยังไง? ไม่กล้าเหรอ?"
น้ำเสียงของหลินชิวแฝงไปด้วยการหยอกล้อ
เขาเดินไปที่มุมหนึ่งของหลุมลึก ใช้ปลายเท้าวาดวงกลมลงบนพื้น
"งี้ก็แล้วกัน หัวหน้าหลิว"
"พูดไปก็เปล่าประโยชน์ ให้ข้อเท็จจริงพิสูจน์ก็แล้วกัน"
"คุณสั่งคนขุดตรงตำแหน่งที่ผมวาดไว้ตอนนี้เลย"
"ขุดลงไปสามเมตร"
"หลักฐานทั้งหมดที่ผมอ้างออกมาอยู่ใต้ดินตรงนั้น"
"ขุดออกมา ของจริงหรือของปลอม เห็นก็รู้"
เขาทิ้งหมากเดิมพันที่ไม่อาจปฏิเสธได้ลงไป
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากหลิวเล่ย เขามองท่าทางที่มั่นอกมั่นใจไร้ที่ติของหลินชิว เป็นครั้งแรกในใจที่เริ่มสั่นคลอน
"หัวหน้าหลิว ขุดเลย!"
จูจิ้นที่ยืนอยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาไม่อยากฟังการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์อะไรแล้ว เขาแค่อยากรู้ความจริง แค่อยากให้เรื่องยุ่งยากนี้จบลงเร็วๆ!
ถ้าลากออกไปอีก ไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งราชการ ชีวิตก็อาจไม่รอด
หลิวเล่ยตัวสั่นเทิ้ม ความดื้อรั้นสุดท้ายก็สลายลงโดยสิ้นเชิง
มือที่สั่นเทาคว้าโทรศัพท์ออกมา ต่อสายถึงหัวหน้างานที่เฝ้าหน้างาน
"ไถ...ไถดินมา ชุดตามตำแหน่งที่ท่านหลินกำหนด ขุด!"
คำสั่งถูกส่งออกไป
หน้างานที่เงียบงันทั้งสิ้น ได้ยินเสียงเครื่องยนต์คำรามอีกครั้ง
รถไถขนาดใหญ่เครื่องหนึ่ง ภายใต้สายตาของทุกคน ค่อยๆ เคลื่อนเข้าหาหลุมลึก แล้วหันเหล็กกล้าเย็นเฉียบอันมหึมาของมัน ไปที่วงกลมที่หลินชิววาดไว้