“หลิน…หัวหน้าหลิน”
เสียงของหลิวเล่ยแหบแห้ง
จูจิ้นอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว มีเพียงจ้องเขม็งไปที่ตุ๊กตากระดาษที่ไม่มีชื่อ ตัวใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ
หลินชิววางกาน้ำชาลง ยกมือขึ้นทำท่าทาง “เชิญ”
“นั่งสิ”
หลิวเล่ยและจูจิ้นสบตากัน ก่อนจะยืดตัวดึงเก้าอี้ แล้วนั่งลงอย่างแข็งทื่อ
“เรื่องที่ไซต์ก่อสร้าง ผมได้ยินมาหมดแล้ว”
หลินชิวนั่งลงเอง ยกชาขึ้นมาหนึ่งถ้วย เป่าลมเบา ๆ
“ผมไม่มีคำถามอะไร”
“ถ้าพวกคุณมีอะไรจะพูด ตอนนี้พูดได้เลย”
หลิวเล่ยไม่สนใจภาพพจน์ของผู้เป็นหัวหน้าอีกต่อไป ร่างโน้มไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างยันลงบนโต๊ะ แล้วระบายเรื่องนรกบนดินในห้องไอซียูของโรงพยาบาลออกมาอย่างไม่เป็นระเบียบ ปนกับความสับสน
ตั้งแต่แผลเน่าเปื่อยบนตัวคนงาน ไปจนถึงเนื้อตายที่ไม่อาจยับยั้งได้ และเกล็ดงูสีเขียวที่พบในบาดแผลของทุกคน
ทุกคำที่เขาพูดออกมา เต็มไปด้วยความสั่นเทาที่ไม่อาจระงับได้
จูจิ้นช่วยเสริมผลการสำรวจของกรมธรณีวิทยาข้าง ๆ ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์เหล่านั้นที่ “ทุกอย่างปกติ”
“หัวหน้าหลิน พวกเราผิด! พวกเราผิดจริง ๆ!”
จูจิ้นพูดถึงตอนสุดท้าย น้ำเสียงเริ่มมีเสียงสั่นเครือ หัวหน้าที่โดยปกติวางอำนาจในหน่วยงานมานาน ในตอนนี้สำนึกผิดจนเสียใจสุดหัวใจ
“ตอนแรกพวกเราไม่ควรฟังเว่ยเทียนฉี ไม่ควรฆ่างูพวกนั้น…”
หลินชิวนั่งฟังอย่างเงียบ ๆ
รอจนพวกเขาพูดเรื่องทั้งหมดจบ ห้องใต้ดินทั้งห้องก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง
“พูดจบแล้ว?”
หลินชิววางถ้วยชา ก้นถ้วยกระทบกับโต๊ะ เกิดเสียงดังเบา ๆ
ทั้งสองคนรีบพยักหน้า
“งั้นก็ถึงตาผมพูดบ้าง”
หลินชิวเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางผ่อนคลายอย่างมาก