ไม่รู้กี่นาน
หลิวเล่ยยืดตัวขึ้น ใช้หลังมือเช็ดปาก รสขมของน้ำดีเต็มปากเต็มคอ
เขาไม่ได้มองภาพน่าอนาถในห้องไอซียูอีกต่อไป และไม่ได้พูดกับใคร
เขาแค่ก้าวขาอันหนักอึ้ง มุ่งหน้าไปทางประตูโรงพยาบาล ทีละก้าว ทีละก้าว
เบื้องหลังนั้น เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ยับเยิน
จูจิ้นก็ได้สติกลับมา เดินตามไปอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก
“หัวหน้าหลิว! ผู้บัญชาการจู!” เจ้าตงไหลตะโกนเรียกจากด้านหลัง
ทั้งคู่ไม่หันกลับมา
เจ้าตงไหลยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของทั้งสองที่จากไปอย่างลุกลี้ลุกลน สุดท้ายก็ไม่ได้วิ่งตามไป
เขารู้ดีว่า สองคนนี้ ต้องรู้เรื่องบางอย่างที่เขาไม่รู้
หน้าประตูโรงพยาบาล
สายลมหนาวพัดมา หลิวเล่ยสั่นสะท้าน สมองก็ใสขึ้นมาบ้าง
เขาคว้าแขนจูจิ้นไว้ทันที
“ไปกรมธรณีวิทยา ไปหาเขา”
จูจิ้นทั้งตัวสั่นสะเทือน
แน่นอน เขารู้ว่า “เขา” ที่หลิวเล่ยพูดถึงนั้น คือใคร
…
รถแล่นไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดของราตรี
ภายในรถเงียบสงัดราวกับความตาย มีเพียงเสียงหายใจหนักอึ้งอัดแน่นของคนสองคน
จูจิ้นเป็นคนขับ เหงื่อเย็นชื้นเต็มฝ่ามือ พวงมาลัยลื่นจนแทบจับไม่อยู่
หลิวเล่ยนั่งที่เบาะข้างคนขับ สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า เปิดหน้าต่างไว้ ลมหนาวพัดเข้าใส่ แต่ก็พัดความหวาดกลัวและความเสียใจในใจเขาไม่จางหาย
ตอนนั้นดูถูกแค่ไหน ตอนนี้ก็กลัวแค่นั้น
เขาเสียใจแล้ว
เสียใจที่ตอนนั้นไม่ได้ถามให้ละเอียดกว่านี้สักคำ
เสียใจที่ตอนอยู่ต่อหน้าเว่ยเทียนฉีกลับทำตัวเป็นคนกลางขอประนีประนอม
เสียใจที่เอาคำเตือนที่ทุกตัวอักษรเปื้อนเลือด ไปคิดเป็นเพียงเรื่องตลกไร้สาระ