ผลลัพธ์เป็นไปตามที่จงเยว่คาดไว้แทบทุกอย่าง
ลู่เหมยมาหาเขา ย่อมต้องมีจุดประสงค์
ไม่อย่างนั้นจะยอมทิ้งคนที่รัก แล้วแต่งกับ “คุณอา” อย่างเขาได้อย่างไร
เธอตอบตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก็เพราะเงิน
พูดให้ถึงที่สุด เธอก็ไม่ต่างจากพี่สาวคนรองกับพ่อที่เห็นแก่เงินและหน้าเงินของเธอ
แววตาของจงเยว่หม่นลงเล็กน้อย
ต่อให้ไม่มีตระกูลซ่ง แม่ของเขาก็ยังแนะนำคุณหนูจากตระกูลใหญ่คนอื่นให้ได้
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เลือกคนตรงหน้าคนนี้เสียยังดีกว่า
ท่าทางอ่อนแอแบบนั้น คงควบคุมเขาไม่ได้แน่
“เข้ามาสิ” จงเยว่ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง
ห้องรับแขกตกแต่งด้วยโทนสีขาว ดำ และเทา เส้นสายเรียบง่ายคมชัด ไร้เครื่องประดับฟุ่มเฟือยหรือแสงเงาซับซ้อน ทุกมุมแผ่บรรยากาศสงบนิ่งและเย็นชา
ลู่เหมยนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนโซฟา สายตาจับจ้องเอกสารที่ยื่นมาตรงหน้า
“หลังแต่งงาน ฉันช่วยให้บริษัทของตระกูลซ่งกลับมาเข้าที่เข้าทางได้ แต่ฉันรักความสะอาด จะไม่มีการจูบหรือมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดอย่างสามีภรรยากับคุณ”
“เราแต่งงานกันเพียงเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ ต่างคนต่างใช้ชีวิตส่วนตัว ไม่ก้าวก่ายกัน คุณอย่าคิดมีใจให้ฉันจะดีกว่า เวลาอยู่ข้างนอกเราจะแสร้งทำเป็นสามีภรรยาที่รักกัน ฉันไม่อยากฟังแม่บ่น”
“เรื่องนี้หวังว่าคุณจะช่วยปิดเป็นความลับ ฉันจะให้บัตรเสริมเป็นค่าชดเชย ถ้ามีเงื่อนไขอื่นก็เสนอมาได้”
ลู่เหมยจ้องมองข้อตกลงการแต่งงาน
นี่หมายความว่า...เขาจะแต่งงานกับเธอ แต่ไม่ต้องการให้เธอทำหน้าที่ภรรยา แถมยังให้เงินและให้เธออยู่คฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยหรือ
กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ลู่เหมยจึงรีบเซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว มุมปากอดยกโค้งไม่ได้ เรื่องดี ๆ แบบนี้ยังมีอยู่บนโลกด้วยหรือ
เธอไม่ต้องอยู่บ้านตระกูลซ่งแล้วทนรับความไม่เป็นธรรมอีก แม่ก็จะได้ย้ายไปห้องผู้ป่วยพิเศษด้วย