มีเวลาลงโมเมนต์ แต่ไม่ตอบข้อความสามี พอถูกจับได้ก็ทำเป็นไม่รู้เรื่อง
ตอนนี้กล้าไม่ตอบข้อความ ต่อไปก็คงกล้าขอหย่า
สองวันนี้จงเยว่กินข้าวไม่ค่อยลง แถมนอนก็ไม่ค่อยดี พอความต้องการพื้นฐานในชีวิตไม่เป็นไปอย่างราบรื่น อารมณ์ก็ย่อมไม่ดีตามไปด้วย เขาไม่เหมือนเมื่อก่อนที่มีชีวิตชีวาและวางตัวสบาย ๆ ใบหน้าหล่อเหลาขรึมลง ดวงตาถูกปกคลุมด้วยเงามืด
「นายเป็นอะไรไป」ไป๋จิ้นพูดแทงใจดำอย่างไม่ไว้หน้า ไม่เพียงไม่ปลอบ แถมยังเหน็บแนมอีกว่า「ทำตัวเหมือนพ่อบ้านใจกล้าไม่มีผิด」
「ใครทำตัวเหมือนพ่อบ้านใจกล้า นายอย่าเอาสถานะของตัวเองมาคาดเดาคนอื่นในแง่ร้าย」ปลายนิ้วของจงเยว่บีบแก้วเหล้าแน่นโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงแข็งกระด้าง
ไป๋จิ้นไม่ปฏิเสธว่าตัวเองเป็นพ่อบ้านใจกล้าหรือไม่ ใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ น้ำเสียงราบเรียบ「ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่」
「คงเป็นเรื่องร้ายแรงมากสินะ」โจวเฉิงคาดเดา「ไม่เห็นหรือว่าคุณชายเยว่โดนภรรยาทำให้โมโหจนแทบแย่ สงสัยลับหลังเธอคงทำอะไรที่ผิดต่อเขาไว้」
「ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจะทำอะไรที่ผิดต่อเขาได้」ไป๋จิ้นดูจะรู้จักจงเยว่ดีกว่าใคร สายตาเย็นเยียบทอดไปหาอีกฝ่าย「เล่ามาสิ」
「เมื่อกี้เธอ...」
คำพูดของจงเยว่ชะงักอยู่ที่ลำคอ
จะพูดยังไงดี
จะบอกว่าภรรยาไม่ตอบข้อความ เขาเลยโมโหอย่างนั้นหรือ
ถ้าพูดออกไป คงถูกพวกเพื่อนซี้หัวเราะเยาะไปอย่างน้อยสามวัน