หลังเลิกงานจากคณะบัลเลต์ ลู่เหมยก็มีบัตรชมการแสดงของโรงละครเพิ่มมาในมือหนึ่งใบ
ก่อนการแสดงแต่ละครั้ง คณะบัลเลต์จะแจกบัตรชมการแสดงสำหรับครอบครัวให้สมาชิกอยู่บ้าง ตอนที่ลู่เหมยอยู่คณะบัลเลต์ในนครเซี่ยงไฮ้ก็มีเหมือนกัน แต่เธอไม่เคยรับไว้สักใบ
ตระกูลซ่งไม่มีทางมีใครมาดูเธอแสดง ส่วนคุณแม่ก็อยู่โรงพยาบาลจิตเวช ยิ่งไม่มีทางมาได้
ตอนแจกบัตรเมื่อครู่ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะรับไว้ดีไหม เพราะไม่รู้จะเอาไปให้ใครดู ตอนแรกคิดว่าอยากรับไปให้ป้าจาง แต่ป้าจางต้องเข้าเวร ไม่มีเวลาดูการแสดง
พอรับบัตรมาไว้ในมือ เธอถึงได้รู้ตัวว่าอยากเอาไปให้จงเยว่
เขาจะมาดูเธอแสดงไหมนะ
เมื่อกลับถึงบ้าน ลู่เหมยก็ไม่เห็นจงเยว่
ที่จริงเขาค่อนข้างยุ่ง ปากบอกว่าไม่ยุ่ง แต่ถ้าไม่นับตอนเช้ากับตอนกลางคืนแล้ว แทบไม่เห็นหน้าเขา บางครั้งกลางคืนก็กลับดึกมาก ไม่ได้แปลว่าไปดื่มเหล้าตามสถานบันเทิงข้างนอกเสมอไป เขาแค่จัดการธุระตามปกติ
กิจการของตระกูลจงมีมากมาย เขาต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว โครงการใหญ่ในเขตชานเมืองฝั่งตะวันตกที่ตระกูลซ่งให้ความสำคัญ สำหรับตระกูลจงแล้วก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กน้อยเท่านั้น
คนอย่างเขาจะมีเวลามาดูการแสดงจริง ๆ เหรอ
ลู่เหมยกลับหวังว่าเขาจะไม่มีเวลา อย่างน้อยก็ขอให้ไม่มีเวลา ไม่ใช่ไม่อยากมา
ลู่เหมยกินข้าวคนเดียวอย่างเชื่องช้า ช้าจนป้าจางสังเกตเห็น จึงถามด้วยความห่วงใยว่า “อาหารเย็นวันนี้ไม่ถูกปากคุณนายหรือคะ”