พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ลู่เหมยก็รู้เลยว่า นั่นต้องเป็นเพื่อนรักที่ดีมากแน่ ๆ
ผมขาวคนนั้นสะดุดตาเกินไป ผิวขาวจัด รูปร่างหน้าตางดงาม ตัวสูงโปร่ง ราวกับพระเอกในนิยายวัยเรียนที่หลุดออกมา เพียงแต่ทั่วกายกลับมีบรรยากาศหม่นหมอง คล้ายเงามืดเย็นเยียบที่ทำให้คนเข้าถึงได้ยาก
ลู่เหมยอดมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ แต่ไม่นานภาพตรงหน้าก็ถูกเงามืดบดบัง
จงเยว่ที่นั่งอยู่ทางซ้ายของเธอขยับเปลี่ยนที่ มายืนบังสายตาที่กำลังมองหนุ่มหล่อของเธอไว้จนมิด
เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ถ้าคุณชอบหนุ่มผมขาว ที่บ้านผมก็มีนะ หนุ่มหล่อตาสองชั้น ผมขาวบริสุทธิ์สายพันธุ์แท้จากไซบีเรีย”
คราวนี้ลู่เหมยรู้ทันขึ้นมาหน่อย “ที่คุณพูดถึงคงไม่ใช่ตัวเองอีกใช่ไหม?”
“ไม่เกี่ยวกับผมหรอก ถ้าอยากดู คุณแอดวีแชตผมมา เดี๋ยวผมส่งรูปให้”
เห็นเขาจริงจังและจริงใจหาได้ยาก ลู่เหมยจึงยอมเชื่อสักครั้ง ทั้งคู่แอดวีแชตกัน ไม่นานจงเยว่ก็ส่งรูปหนุ่มผมขาวจากไซบีเรียมาให้เธอ
เจ้าหมาซามอยด์ตัวอ้วนตุ้ยนุ้ย
โดนหลอกอีกแล้ว
“หนุ่มหล่อคนนี้ก็น่ารักดีนะ” ลู่เหมยมองอีกสองสามที “นึกไม่ถึงว่าคนอย่างคุณจะเลี้ยงหมาด้วย”
จงเยว่ลากเสียงถาม “ผมเป็นยังไง?”
“คุณยังไม่กินข้าวเช้าเลย แถมยังดูแลตัวเองไม่เป็น แล้วจะดูแลหมาได้ดีเหรอ?”
“เลี้ยงไว้ที่บ้านเก่า นี่ก็ไม่ใช่หมาผมหรอก” เขาชี้ไปยังชายหนุ่มผมขาวที่อยู่ไม่ไกล “เป็นหมาของเขา”
ลู่เหมยยิ่งสงสัย “ทำไมหมาของเขาถึงอยู่บ้านคุณล่ะ?”
เรื่องนี้อธิบายแล้วค่อนข้างซับซ้อน
“พูดให้ถูกคือเป็นหมาของแฟนเขา ผู้ชายคนนี้สติไม่ค่อยดี แฟนสาวขอเลิก เขาก็พาหมาไปพร้อมน้ำมันเบนซินหนึ่งถัง เตรียมก่อไฟฆ่าตัวตาย โชคดีที่ผมช่วยไว้ทัน”
ดูจากภายนอก แทบไม่มีอะไรบ่งบอกเลยว่าหนุ่มหน้าตาหมดจดคนนั้นจะเกี่ยวข้องกับคำว่าคนสติไม่ดี ไม่คิดเลยว่าเรื่องที่ทำลับหลังจะบ้าคลั่งขนาดนั้น