ปกติคฤหาสน์ตระกูลจงคึกคักเป็นพิเศษ มีลูกหลานรุ่นเยาว์ไม่น้อยแวะเวียนมาเอาใจคุณย่า วันนี้มีสะใภ้คนใหม่มาเยือน คุณย่าจึงให้ญาติพี่น้องและลูกหลานรุ่นเยาว์กลับไปกันจนหมด
แม้จะเป็นเพียงงานเลี้ยงในครอบครัวที่มีไม่กี่คน ลู่เหมยก็อดประหม่าไม่ได้ เธอกุมมือจงเยว่ไว้แน่น
เขาพาเธอไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ฝั่งตรงข้ามคือพ่อกับแม่ของจงเยว่ ส่วนตำแหน่งประธานเป็นที่นั่งของคุณย่าจง รอบ ๆ มีคนรับใช้คอยตักอาหารและรินเหล้า รวมถึงพ่อบ้านที่พร้อมรับคำสั่งอยู่ตลอดเวลา
คนในครอบครัวมารวมตัวกันพร้อมหน้า แต่คุณปู่จงไม่ได้อยู่ที่นี่
แม้จะแก่แล้ว แต่คุณปู่ยังคงวิ่งวุ่นจัดการเรื่องของตระกูลอยู่ทุกหนแห่ง มีเรื่องให้ทำไม่เว้นแต่ละวัน
รู้ว่าเขาคงไม่มา คุณย่าจงก็ยังถามขึ้นว่า “ตาเฒ่านั่นยังไม่มาอีกหรือ?”
พ่อบ้านพยักหน้า “นายท่านผู้เฒ่าติดธุระมาไม่ได้ ฝากผมมาถ่ายทอดคำอวยพร ขอให้คุณชายกับคุณนายมีความสุขครองคู่กันไปจนแก่เฒ่า และมีทายาทในเร็ววันครับ”
ขณะเดียวกัน พ่อบ้านก็ยื่นกล่องของขวัญไม้จันทน์ให้ ภายในบรรจุเครื่องประดับที่มอบให้หลานสะใภ้
คุณย่าจงสูดหายใจลึกแล้วโบกมือ ช่างเถอะ ไม่มาก็ไม่ต้องมา ตั้งแต่ถูกมือสังหารจู่โจมเมื่อหลายปีก่อน ตาเฒ่านั่นก็แทบไม่เปิดเผยร่องรอยของตัวเอง หากไม่จำเป็นก็ไม่ปรากฏตัวในสถานที่ที่มีคนพลุกพล่าน
คุณย่าจงให้คนนำของขวัญพบหน้ามามอบให้หลานสะใภ้ด้วย พร้อมฉวยโอกาสพินิจลู่เหมยไปด้วย
คราวก่อนคุณย่าไม่ได้ไปงานเลี้ยงดูตัว เพราะไม่เห็นด้วยกับตระกูลซ่งอย่างยิ่ง คุณหนูใหญ่แห่งจิงเป่ยก็เอาแต่ใจมากพอแล้ว ส่วนคุณหนูจากเซี่ยงไฮ้ส่วนใหญ่เป็นลูกสาวคนเดียว ยิ่งถูกพ่อแม่ตามใจจนเสียคน หากแต่งเข้าบ้านมา คงได้ทะเลาะกันวุ่นวายทุกวัน