จู่ ๆ ก็ถูกเอ่ยถึง ลู่เหมยจึงทำหน้างุนงง “ไม่มีนะ”
จงเยว่ทอดสายตาลุ่มลึกไปยังปลายหูแดงระเรื่อของเธอ ก่อนยิ้มอย่างมีเลศนัย “ผมคิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องบำรุงหรอก แต่ถ้าคุณนายยังรู้สึกว่าสามีออกแรงไม่พอ จะให้ผมบำรุงเพิ่มอีกหน่อยก็ได้นะ”
เธอถึงกับพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย”
“แล้วคุณหมายความว่ายังไง”
“ฉันหมายถึง...พวกนี้เป็นอาหารเสริม บำรุงเพิ่มอีกหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
“เพราะงั้นก็ยังอยากให้สามีของคุณแข็งแรงกว่านี้ใช่ไหม” มุมปากจงเยว่ยกขึ้นเล็กน้อย “เราเป็นสามีภรรยากัน คุณนายมีความต้องการอะไรบอกผมตรง ๆ ได้เลย สามีจะตามใจคุณทุกอย่าง”
“ไม่ใช่นะ...คุณ...”
เหล่าสาวใช้รอบตัวก็ยังเป็นกลุ่มเดิมจากเมื่อคืน ชอบเรื่องสนุกและเรื่องซุบซิบกันเป็นทุนเดิม เพียงไม่กี่ประโยคก็พลิกสถานการณ์จากคุณชายจงไม่ไหว กลายเป็นคุณนายจงมีความต้องการมากเกินไป
“นึกว่าเป็นคู่รักสงบเสงี่ยมเสียอีก ไม่คิดเลยว่าความลับที่ว่ามาจะเกี่ยวกับคุณนาย ที่แท้เธอกระหายขนาดนั้นเอง”
“คุณชายจงจะไม่ไหวได้ยังไง ดูจากลูกกระเดือกกับฝ่ามือก็รู้แล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะอึดจนแข่งกับท่อนแขนได้เลย”
“คุณหนูดูตัวเล็กขนาดนั้น จะรับไหวเหรอ”
“พวกเราคุยกันอ้อมค้อมเกินไปหรือเปล่า”
ลู่เหมยอยากมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด แต่พื้นบ้านตระกูลจงดูแข็งแรงเอามาก ๆ จะขุดหลุมก็ยังยาก
เธออยากก้มหน้ากินข้าว ทำเป็นไม่ได้ยิน แต่กับข้าวเต็มโต๊ะนี้จะเป็นอาหารที่คนปกติกินได้อย่างไร