บทที่ 38 …，，，
จงเยว่สังเกตเห็นเรื่องนี้มานานแล้ว
หลังออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลจง เขาก็เริ่มรู้สึกได้ราง ๆ
ช่วงสองสามวันนี้เธอไม่ยอมกลับบ้าน เอาแต่กลับไปตระกูลซ่งที่ราวกับกินคน ทั้งยังไม่ค่อยตอบข้อความของเขา
จะถือเสียว่าเธอไม่เห็นจริง ๆ ก็แล้วกัน แต่เธอก็ตั้งใจเมินเขาอยู่ดี ทั้งที่รู้ว่าเขาจะถามไถ่ แต่กลับไม่ยอมดูโทรศัพท์ ไม่ยอมคิดถึงเขา ในจิตใต้สำนึกเธอต่อต้านทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขา
ครั้งนี้ลู่เหมยไม่ได้หลบเลี่ยงคำตอบ หากยังแกล้งเป็นใบ้ต่อไป ไม่แน่เขาอาจเดาสาเหตุได้ เธอจึงเอ่ยเสียงเบาราวยุง “ฉันกลับตระกูลซ่งเพราะอยากเจอแม่ แม่อยู่โรงพยาบาลจิตเวช ทุกครั้งต้องให้พ่อฝากความสัมพันธ์กับผู้อำนวยการโรงพยาบาล ถึงจะได้วิดีโอคอลกับแม่”