ผลตรวจออกมาแล้ว เลือดออกในกระเพาะอาหาร ค่อนข้างหนัก แต่โชคดีที่ไม่ต้องผ่าตัดใหญ่ แค่ผ่าแผลเล็กก็รักษาได้
คุณแม่ซ่งกำใบรายงานผลยืนอยู่หน้าห้องทำงานหมออยู่นาน ยืนยันซ้ำสองรอบ คิ้วที่ขมวดแน่นจึงค่อยคลายลง
น้าเล็กนั่งอยู่บนม้านั่งยาวตรงทางเดิน ตบหลังมือเธอเบา ๆ "บอกแล้วไง ไม่มีปัญหาใหญ่ พี่รู้ตัวดี"
ซ่งสืออันฟังอยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้าอย่างจนใจ
ต้องผ่าตัดแล้วยังเรียกว่าไม่มีปัญหาใหญ่ นิยาม "โรคร้ายแรง" ของพวกเขาคืออะไรกันแน่ ต้องเข้าไอซียูถึงจะถือว่าหนักหรือ…
หมอออกใบสั่งนอนโรงพยาบาล นัดผ่าตัดในอีกสามวัน
จัดการธุระเสร็จกลับมาที่ห้องพักฟื้น คุณแม่ซ่งเก็บของเรียบร้อย หันไปบอกซ่งสืออันว่า "สืออันจ๊ะ แม่อยู่เฝ้าน้าเอง ลูกกลับก่อนเถอะ"
ซ่งสืออันมองสีหน้าเหนื่อยล้าของคุณแม่ซ่ง นั่งรถไฟความเร็วสูงจากบ้านนอกมาหลายชั่วโมง แล้วยังตามวิ่งตรวจอยู่อีกครึ่งค่อนวัน หางตาที่มีริ้วรอยดูจะลึกขึ้นกว่าตอนวีดีโอคอลครั้งก่อน
เขาวางถุงของใช้ที่เพิ่งซื้อไว้บนโต๊ะหัวเตียง "ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ช่วยได้อีกแรง แม่ไปพักตรงนั้นก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง"
ซ่งสืออันวุ่นวายอยู่ในโรงพยาบาลตลอดช่วงบ่าย
ชั้นหนึ่งไปเอาฟิล์มเอกซเรย์ ชั้นสามส่งใบตรวจผลเลือด ชั้นห้าตามหาหมอเจ้าของไข้เพื่อเซ็นเอกสาร ทุกจุดอยู่กันคนละชั้น