ตอนที่แม่ของลี่ลี่ผลักประตูเข้ามา ก็เห็นลูกสาวตัวเองหดตัวอยู่ในผ้าห่มไม่ไหวติง เผยแค่ดวงตาคู่หนึ่งจ้องเพดาน หน้าแดงราวกับกุ้งที่เพิ่งตักออกจากหม้อ
เธอวางผลไม้ที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะข้างเตียง เดินไปลูบหน้าผากของลี่ลี่ "ลี่ลี่ เป็นอะไรไป ทำไมหน้าแดงขนาดนี้"
ยิ่งลูบก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ หมุนตัวจะเดินออกไปข้างนอก "ตัวร้อนขนาดนี้ แผลผ่าตัดอักเสบหรือเปล่า แม่ไปเรียกหมอให้นะ"
ลี่ลี่คว้าชายเสื้อแม่ไว้แน่น ร้อนรนจนเสียงแตก "ไม่เป็นไรค่ะแม่! แค่ผ้าห่มมันอับ ๆ ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ!"
แต่ในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง แม่จ๋า!! อย่าพูดแล้ว ลูกสาวแม่ทำขายหน้าหมดแล้ววันนี้!!!
แม่ของเธอครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ ลูบหน้าผากลี่ลี่อีกรอบ ยืนยันว่าไม่มีไข้ถึงค่อยโล่งอกนั่งลงข้างเตียง
ลี่ลี่ซุกหน้าลงในหมอน รู้สึกว่าตัวเองต้องย้ายไปอยู่ดาวดวงอื่นแล้ว
ซ่งสืออันดูเวลา ใกล้หกโมงแล้ว
เขาลุกขึ้นพูดว่า "แม่ครับ แม่อยู่เป็นเพื่อนน้าเล็กก่อนนะ ผมจะไปซื้อข้าวเย็นให้ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ"
คุณแม่ซ่งบอก "อะไรก็ได้จ้ะ ลูกดูตามสบายเลย"
ซ่งสืออันพยักหน้า สวมหน้ากากอนามัยกับหมวกแล้วออกไป
ประตูห้องผู้ป่วยเพิ่งปิดลง ลี่ลี่ก็เหมือนถูกดึงกระดูกออกไปทั้งร่าง หมดเรี่ยวแรงนอนแผ่อยู่บนเตียง ถอนหายใจยาว