ซ่งสืออันเก็บร้านกลับบ้านดูเวลา เพิ่งจะสามทุ่มกว่า ๆ
เขาเข็นรถเข็นเล็กเข้าจอดในโรงรถ แล้วเดินเข้าครัวเปิดตู้เย็นดู
เอาข้าวกับกับข้าวที่เหลือมาอุ่น รวดด้วยน้ำจิ้มที่ปรุงเอง ซัดข้าวไปสองถ้วย อร่อยจริง!!
นอนแผ่บนโซฟาถึงนึกขึ้นได้ว่า พรุ่งนี้คุณแม่ซ่งจะมาหรือเปล่านะ
เขารีบส่งข้อความไปว่า "แม่ครับ พรุ่งนี้แม่กับน้าเล็กถึงกี่โมง ผมไปรับนะครับ"
รอสักพักไม่มีตอบ เขาก็เข้าแอปดีสเตชั่นไถดู ในหน้าฟีดแนะนำคนเมืองเดียวกัน เจอชื่อที่คุ้นตา ร้านอร่อยกับคุณจู
นี่มันบัญชีของจูเทานี่นา? เขากดเข้าไปดู วิดีโอสองคลิปทะลุสามล้านวิวแล้ว ยอดติดตามก็ปาไปสี่แสนกว่าคน
ถ่ายทำดีจริง ๆ ในคลิปมีภาพตัวเองใส่ผ้ากันเปื้อนง่วนอยู่หน้าเตา หอยลายวุ้นเส้นร้อน ๆ ในถ้วยฟอยล์เดือดปุด ๆ แค่มองก็น้ำลายไหล
เขาเลื่อนไปอ่านในคอมเมนต์ เต็มจอด้วย "อยากกิน" "ขอพิกัด" "เจ้าของร้านจะออกขายอีกเมื่อไหร่"
เขาเลยกดติดตามไปตามอารมณ์
แล้วก็นึกขึ้นได้ว่านี่เป็นบัญชีหลัก เลยสะดุ้งรีบยกเลิกทันที
จูเทากำลังดูในระบบหลังบ้านว่ายอดผู้ติดตามขึ้นเท่าไหร่ จู่ ๆ แจ้งเตือนคนติดตามกลับก็เด้งขึ้นมา เขากดเปิดรูปโปรไฟล์ดู แทบโยนมือถือทิ้ง ซ่งสืออัน!!!!
เขาเพิ่งตามดูละคร "วิหคมุ่งนภา" ฉากที่หน้ากากหลุด เขากลับไปดูวนอยู่เป็นอาทิตย์ที่แอปดีสเตชั่น ไม่ได้ตั้งใจก็กดติดตามไปดื้อ ๆ ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะติดตามกลับมาให้
พอกดรีเฟรชดู รายชื่อคนที่เขาติดตามก็ไม่เห็นอีกแล้ว
จูเทาจ้องหน้าจอ นิ้วลั่นเหรอ? เขาไม่ยอมแพ้กดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของซ่งสืออัน เลื่อนดูภาพจากละครกับภาพชีวิตประจำวันอยู่หลายใบ