ฉากห้องทรงพระอักษรสร้างอยู่ในสตูดิโอหมายเลขหนึ่ง ซึ่งใหญ่ที่สุดของหมู่บ้านภาพยนตร์
ขณะซ่งสืออันเดินเข้าไป ฝ่ายแสงกำลังปรับไฟบนเพดาน เจ้าหน้าที่นับสิบคนเดินวุ่นอยู่ในสตูดิโอ
ผู้กำกับเจิ้งนั่งยองอยู่หน้ามอนิเตอร์ ในมือถือกระติกน้ำร้อน ใบหน้าเคร่งขรึมเช่นเคย
สวี่เหยียนจือมาถึงแล้ว สวมชุดมังกรสีเหลืองอร่าม นั่งอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษรพลิกอ่านบท ข้างกายมีผู้ช่วยยืนถือพัดลมเล็กๆ เป่ามาให้
ชุดมังกรนี้ดูหนาเตอะ ปกเสื้อปิดมิดชิด ปลายแขนเสื้อปักลายมังกรด้วยดิ้นทอง แค่นั่งอยู่ก็นึกว่าอุณหภูมิรอบตัวสูงขึ้นสององศา
เมื่อซ่งสืออันเดินเข้าไป สวี่เหยียนจือเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง พยักหน้าให้ ถือเป็นคำทักทาย
“เมื่อวานตอนอ่านบทยกคณะ ก็อยากบอกแล้ว” สวี่เหยียนจือวางบท พูดด้วยท่าทีตามสบาย “วิธีตีความบทพูดของนายไม่กี่ประโยคพิเศษดี โดยเฉพาะหางเสียงประโยคสุดท้าย”
ซ่งสืออันไม่คิดว่าเขาจะชวนคุยเรื่องการแสดงก่อน ทำเอาตะลึงไปครู่หนึ่งจึงตอบ “ขอบคุณครับ ผมแค่รู้สึกว่าคนอย่างเมิ่งเจินจะพูดออกแรงมากไม่ได้ เขาไม่ต้องใช้ความดังข่มคนอื่น”
สวี่เหยียนจือคิดแล้ว มุมปากยกขึ้นน้อยๆ “มีเหตุผล ไว้ตอนซักซ้อมเราไปลองจังหวะกันดู”
เสียงดังของผู้กำกับเจิ้งลอยมาจากหน้ามอนิเตอร์ “พร้อมแล้วนะ! ตำแหน่งของเมิ่งเจินอยู่หลังซ้ายของบัลลังก์มังกร เข้าไปประจำที่ให้ผมดูหน่อย”
ซ่งสืออันเดินเร็วไปยืนหลังซ้ายบัลลังก์มังกร ตำแหน่งนี้กำหนดไว้ก่อนแล้ว ในฐานะหัวหน้าขันที เมิ่งเจินยืนข้างฮ่องเต้เวลาขึ้นว่าราชการ และเดินตามหลังฮ่องเต้เวลาเลิกว่าราชการ