ซ่งสืออันถูกชมจนใบหูร้อนผ่าว ก้มหน้าบิดฝาน้ำแร่ยกดื่มอึกหนึ่ง
หลังเลิกงาน เขากลับไปที่ห้องแต่งหน้าเพื่อล้างเครื่องสำอาง ถอดชุดคลุมสามชั้นลงมา แผ่นหลังเปียกโชกไปหมดแล้ว
อุณหภูมิในกองถ่ายฤดูร้อนก็สูงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แถมยังมีไฟส่องหน้ากล้องสาดใส่ ชุดนั้นใส่ถ่ายทำมาทั้งวัน เสื้อชั้นในสีขาวด้านในบิดน้ำออกมาได้เลย
เขานั่งหน้ากระจกแต่งหน้าถอดวิกผม โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นดังขึ้นครั้งหนึ่ง
ข้อความแชทที่หลิวปินส่งมา ข้อความเสียงเด้งต่อเนื่องกันสามข้อความ ซ่งสืออันกดเปิดข้อความแรก เสียงอันดังของหลิวปินก็ระเบิดออกมาทันที “นาย! วันนี้ถ่ายเป็นไงบ้าง! ผู้กำกับดุมั้ย!”
“ฉันบอกนายเลยนะ วันนี้ฉันเล่นเป็นตัวประกอบถูกพระเอกเตะกระเด็น เตะแล้วเจ็บจริงๆ เลยนะ ไอ้หมอนั่นคุมแรงไม่ค่อยอยู่ ฉันล้มหลังกระแทกพื้นเต็มแรง!”
“แต่ไม่เป็นไร พี่นี่หนังเหนียว! นายนั่นมีบทดีๆ ขาดคนเมื่อไหร่จำได้นะ เรียกฉันด้วย! เล่นเป็นศพก็เอา!”
ซ่งสืออันยิ้ม ตอบกลับไปว่า “วันนี้ถ่ายทำราบรื่นดี ผู้กำกับไม่ด่าใคร อาจารย์โจวยังชมฉันด้วย”
ตอบข้อความเสร็จ เขาก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ถอดวิกผมต่อ
พอจัดการทุกอย่างเสร็จเดินออกจากห้องแต่งหน้า ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ไฟถนนในหมู่บ้านภาพยนตร์สว่างขึ้น ที่ไกลๆ ยังมีอีกหลายกองถ่ายเร่งถ่ายฉากกลางคืน แสงไฟส่องชายคาอาคารโบราณจำลองให้สว่างวูบวาบ
เขายืนอยู่ข้างทาง นวดไหล่ที่ปวดเมื่อย ความตื่นเต้นตอนกลางวันค่อยๆ จางหาย กลายเป็นความเหนื่อยล้าอย่างเต็มตัว