ตอนที่ 40 ถ้าเป็นเงินที่เพิ่มขึ้นก็คงดี

เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งสืออันกำลังฝันหวาน

ในฝันเขาแสดงบทตัวประกอบครบ 100 เรื่องแล้ว รางวัลทรัพย์สินหมื่นล้านจากระบบโอนเข้าบัญชีเรียบร้อย เขากำลังยืนอยู่ในห้องนิรภัยยัดธนบัตรใส่กระสอบป่านทีละปึก ๆ ยังไงก็ยัดไม่หมด

ทันใดนั้นเอง เสียงดังโครมครามก็ฉุดเขาออกจากห้องนิรภัย

เขางัวเงียลืมตา เปิดผ้าห่ม เดินลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า ผลักประตูห้องนอนแล้วมองลงไปชั้นล่าง

ในห้องนั่งเล่นมีคนมาเจ็ดแปดคน กำลังขนอุปกรณ์ก็มี จัดไฟก็มี วุ่นกันให้วุ่นไปหมด

ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากชั้นบน หลายคนก็แหงนหน้าขึ้นพร้อมกัน

ซ่งสืออันพิงราวระเบียงชั้นสอง คอเสื้อชุดนอนผ้าไหมแท้เปิดออกเล็กน้อย ผมเผ้าตั้งชี้ฟูขึ้นหลายกระจุกเพราะนอนหลับ แววตามีความพร่าเลือนของคนยังตื่นไม่เต็มตา มองลงมายังพวกเขาจากที่สูง

เขาเอียงหัว สีหน้าเต็มไปด้วยคำถามว่า "พวกคุณเป็นใคร ทำไมมาอยู่บ้านผม"

จี้ซูเหยายืนอยู่ชั้นล่าง เห็นภาพนี้แล้วนิ่งเงียบไปหนึ่งวินาที จากนั้นก็กระแอมไอแห้ง ๆ สองครั้ง ใบหน้าเรียบสนิท หันไปบอกคนข้าง ๆ ว่า "พวกคุณจัดการอุปกรณ์ให้เสร็จก่อนเถอะ"

พูดจบเขาก็เงยหน้าขึ้นมองซ่งสืออันอีกครั้ง "คุณไปจัดการตัวเองก่อนเถอะ เดี๋ยวช่างแต่งหน้าทำผมจะมาจัดการให้"

ซ่งสืออันถึงได้สติ พยักหน้า "ได้ครับ" แล้วหันกลับเข้าห้องนอน

เขาเพิ่งไป ช่างแต่งหน้าทำผมก็คว้าแขนจี้ซูเหยาทันที เสียงสั่นไปหมด "พี่เหยา ไปขุดมาจากไหนเนี่ย! หล่อไม่เป็นมนุษย์เลยรู้ไหม! ตอนดูรูปในเน็ตยังนึกว่าแต่งรูปไปบ้าง แต่รูปพวกนั้นถ่ายมายังไง ตัวจริงดีกว่าเป็นร้อยเท่า!"