พอเวลาล่วงเข้าเกือบสี่ทุ่ม วัตถุดิบทั้งหมดก็หมดเกลี้ยง
ซ่งสืออันเหลือบมองคนที่ยังต่อคิวอยู่ด้านหลัง ก่อนจะปิดเตาแล้วเอ่ยอย่างเกรงใจว่า "ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ วันนี้ของหมดแล้ว ไว้คราวหน้ามาใหม่นะครับ"
คนที่ซื้อไม่ทันพากันโอดครวญเป็นเสียงเดียวกัน พี่ชายคนหนึ่งชูจอโทรศัพท์ที่เปิดรหัสจ่ายเงินเตรียมไว้นานสองนาน ทำหน้าเหมือนถูกคนอื่นหยิบเนื้อตุ๋นที่กำลังคีบเข้าปากไปต่อหน้าต่อตา "น้องเอ๊ย พรุ่งนี้จะมาตอนไหนล่ะ!"
ซ่งสืออันครุ่นคิด เขาเองก็ไม่แน่ใจ ถ้ามีงานเข้ามาก็คงมาไม่ได้แน่
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วบอกว่า "มาเข้ากลุ่มแบบต่อหน้าเลยดีกว่าครับ ผมเปิดร้านเมื่อไหร่จะได้แจ้งพวกคุณ"
ทุกคนพากันสแกนคิวอาร์โค้ดอย่างพร้อมเพรียง กลุ่มเล็กๆ ที่มีสมาชิกยี่สิบคนก็ถูกตั้งขึ้น
ซ่งสืออันเข็นรถคันเล็กเดินทางกลับ พอผ่านป้อมยาม ลุงยามก็โผล่หน้าออกมา แล้วสูดจมูกฟุดฟิดแรงๆ "ไอ้หนุ่ม นี่ไปทำอะไรมาเนี่ย หอมชะมัด"
"ก็ไปขายของกินเล่นแถวตลาดกลางคืนน่ะครับ" ซ่งสืออันตอบ
ลุงยามชูนิ้วโป้งให้ "ไม่เลวนี่ กลิ่นแค่นี้ก็รู้เลยว่าต้นตำรับ"
กลับถึงบ้านพักตากอากาศ เขายัดรถเข็นเล็กๆ เข้าไปในโรงรถ แล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟา แขนทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกราวกับเส้นบะหมี่
คว้ารีโมตมาเปิดแอร์ ลมเย็นพัดวูบออกมา เขาพิงโซฟาหลับตาดื่มด่ำอยู่พักใหญ่กว่าจะรู้สึกว่าตัวเองฟื้นคืนชีพขึ้นมา
พักพอหายเหนื่อยแล้วถึงหยิบโทรศัพท์ออกมาคิดบัญชี หักค่าต้นทุนวัตถุดิบแล้วก็ค่าใช้จ่ายคงที่อย่างรถเข็นกับเตา ก็ยังกำไรตั้งสองร้อยกว่าหยวน