จี้ซูเหยามองซ่งสืออันที่แผ่ตัวอยู่บนโซฟา ตัดสินใจลองอีกครั้ง "อยากหาเงินก็รับบทพระเอกสิ โอกาสมาถึงมือแล้ว"
ซ่งสืออันเด้งตัวนั่งตรงทันที ฉาบรอยยิ้มจริงใจเต็มใบหน้า "บทตัวประกอบนี่สิใช่ ขาดทุนบ้างแต่ยังดีที่เหนื่อย"
จี้ซูเหยาเงียบไปสองวินาที เขาเคยได้ยินคำพูดทำนอง "ขาดทุนบ้างแต่ยังดีที่สบาย" และ "เหนื่อยหน่อยแต่ได้เงินเยอะ" มาแล้ว แต่การหามุมปลอบใจตัวเองแบบ "ขาดทุนทั้งยังเหนื่อยอีก" นี่สิ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
เขาบอกว่านี่คือศิลปินที่ดูแลยากที่สุดเท่าที่เคยเจอมา
จี้ซูเหยากับพวกเก็บข้าวของแล้วออกไป เสียงกุญแจล็อกดังคลิก ซ่งสืออันก็ทรุดตัวลงนอนแผ่บนโซฟาทันทีราวกับไอศกรีมที่ละลาย
เหนื่อยชะมัด หิวจะแย่ อยากล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเงินของนายจ้างอุ่นๆ จัง
มือถือสั่น เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากผู้กำกับเจิ้งในวีแชท
"เสี่ยวอัน ช่วงนี้ว่างไหม เพื่อนข้ามีบทตัวละครหนึ่งอยากให้ไปรับเชิญสักหน่อย จะไปไหม ราคานี้!"
ตามด้วยภาพหน้าจอใบเสนอราคา
ซ่งสืออันกดเปิดดู ร่างทั้งร่างเด้งขึ้นจากโซฟา ผงาดลุกจากห้วงภวังค์ราวคนป่วยหนักที่ดันกายขึ้นมา สองวันห้าหมื่น! ต้องไป! รับเชิญน่ะหรือ ถึงจะให้ไปเล่นเป็นต้นไม้ก็เอา!
ผู้กำกับเจิ้งส่งนามบัตรวีแชทของผู้กำกับเซินมาให้ ซ่งสืออันกดเพิ่มทันที