ซ่งสืออันดึงหน้ากากขึ้นอีกนิด สัญชาตญาณบอกเขาว่าคนพวกนี้มาหาเขาแน่ ๆ
มีใบหน้าหลายหน้ารุมกันอยู่ตรงหน้าต่างบานเล็กที่ประตูหลังห้องเรียน เลนส์โทรศัพท์ยื่นลอดกระจกเข้ามาด้านใน
นักศึกษารอบข้างพากันกระซิบ
“นั่นมาถ่ายซ่งสืออันใช่ไหม”
“จะใครเสียอีก ตอนนี้เขาเป็นดาราดัง แค่ถ่ายติดอะไรสักอย่างแล้วเอาไปลงอินเทอร์เน็ตก็เรียกยอดเข้าชมได้แล้ว”
“ชู่ว์ พูดเบา ๆ หน่อย เขาอยู่ข้าง ๆ นี่เอง”
“ได้ยินก็ได้ยินสิ จะกลัวอะไร...”
ซ่งสืออันทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มหน้าวาดรูปเต่าลงในสมุดโน้ต
ถ้าเอาคำพูดไร้สาระพวกนี้มาใส่ใจทุกคำ หญ้าบนหลุมศพเขาคงสูงกว่าคนเสียอีก ตอนนี้เขาแข็งแกร่งจนน่ากลัว หน้าหนาเสียจนกันกระสุนได้
พอเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ศาสตราจารย์หวังถือกระติกน้ำร้อนเพิ่งก้าวออกจากประตูหน้าไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านด้านหลัง
เขาหันกลับไปมอง เห็นทางเดินมีนักศึกษาถือโทรศัพท์วิ่งกันขวักไขว่เต็มไปหมดแล้ว
อดชื่นชมไม่ได้ว่าเด็กสมัยนี้กระฉับกระเฉงกันดี ไม่เลว ๆ
ซ่งสืออันคร่อมมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า บิดคันเร่งจนสุด เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปทั่วมหาวิทยาลัย ก่อนจะพุ่งออกทางประตูด้านข้างที่ไม่สะดุดตา แล้วค่อยถอนหายใจโล่งอกเมื่อเลี้ยวเข้าเขตบ้านพักตากอากาศ
เข็นรถเข้าโรงรถแล้วมองรถเข็นขายของริมทางที่จอดอยู่ตรงมุม กับมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเดียวโดดเดี่ยว จู่ ๆ ก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาว่า “สถานที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ กลับจอดของอยู่แค่สองชิ้น”
เมื่อไรที่นี่จะมีรถสปอร์ตจอดเต็มโรงรถเสียที เขาปิดประตูโรงรถ ก่อนขึ้นไปชั้นบนทำบะหมี่น้ำใสกินเอง ใส่ไข่ไปสองฟอง