ซ่งสืออันก้มหน้าเลือกมะเขือเทศกับไข่ไก่ พูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา “ไม่เอาหรอก พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้ว ปีนี้ขอเล่นบทที่ไม่หนักมากก็พอ รับบทสมทบบ้างดีกว่า เป็นนักแสดงรับเชิญก็ได้”
จี้ซูเหยาถึงกับไม่รู้จะพูดอะไรดี ผ่านมาตั้งครึ่งปีแล้ว เขาก็ยังจับทางความคิดของซ่งสืออันไม่ถูก
บทพระเอกที่คนอื่นแทบแย่งกันตายเพื่อให้ได้เล่น พอมาถึงมือซ่งสืออันกลับถูกผลักไสเหมือนเผือกร้อน มีเงินให้หาแท้ ๆ แต่กลับไม่ยอม เขาร้อนใจจนต้องดื่มชาดอกเก๊กฮวยประทังอารมณ์ทุกวัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา จี้ซูเหยาพยายามอธิบายทั้งเหตุผลและความรู้สึก ตั้งแต่แผนการในอาชีพไปจนถึงมูลค่าทางธุรกิจ ตั้งแต่ความคาดหวังของแฟนคลับไปจนถึงทิศทางตลาด พูดจนลิ้นแทบพันกัน
ซ่งสืออันยังคงไม่หวั่นไหว เขาส่งเสียงรับคำอือออไปพลาง เทมะเขือเทศที่หั่นไว้ลงกระทะผัดไปพลาง
จนซ่งสืออันเร่งไฟเคี่ยวน้ำซอสให้งวดแล้วตักอาหารใส่จาน จี้ซูเหยาถึงยอมหุบปาก
เขาก้มลงสูดกลิ่น ดูท่าจะออกมาดีทีเดียว ซ่งสืออันตักข้าวใส่ชามสองชาม ทั้งคู่ก็นั่งกินกันแบบนั้น
เดิมทีจี้ซูเหยายังคิดจะเกลี้ยกล่อมอีกสักสองประโยค แต่พอกินไข่ผัดมะเขือเทศเข้าไปหนึ่งคำ เขาก็กลืนคำพูดกลับลงคอ ตั้งใจว่าค่อยพูดหลังมื้ออาหาร
จนออกจากวิลล่าและปิดประตู จี้ซูเหาถึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ตัวเองมาทำอะไร
เขาขึ้นรถแล้วตบเข่าฉาด หยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาซ่งสืออัน “ไม่รับบทพระเอกก็ช่าง แต่ช่วยอ่านบทเรื่องใหม่ให้ละเอียดด้วย!”
ซ่งสืออันส่งสติกเกอร์แมวน้อยพยักหน้ากลับมา เฮ้อ... รอดตัวไป หวุดหวิดเกือบไม่รอดแล้วไหมล่ะ