ผู้กำกับโจวเห็นซ่งสืออันก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ยิ้มจนใบหน้าแทบผลิบาน “สืออัน ในที่สุดนายก็มาถึงเสียที”
ซ่งสืออันทักทายอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ ผู้กำกับโจว”
ผู้กำกับโจวกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม
หลังพูดคุยทักทายกันอยู่ครู่หนึ่ง ก็รีบให้คนพาเขาไปแต่งหน้าแต่งตัว
ช่างแต่งหน้าและทำผมเห็นเขาแล้วรู้สึกถูกใจไปหมดทุกอย่าง “อาจารย์ซ่ง งั้นพวกเราเริ่มกันเลยนะครับ”
ซ่งสืออันพยักหน้าอย่างว่าง่าย หลังผ่านการแปลงโฉมนานถึง 2 ชั่วโมง ทันทีที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เด็กหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าทุกคนอย่างสมจริง
เสื้อคลุมคอไขว้แขนกว้างสีแดงสดทั้งชุด บนตัวเสื้อปักลวดลายขนนกหงส์สีทองระยิบระยับ ขอบคอเสื้อแต่งสีดำ ด้านในสวมเสื้อตัวในสีขาวเรียบ
ผมดำมัดสูงไว้ด้านหลัง ประดับด้วยรัดเกล้าทองคำอันประณีต มีปอยผมสองสามเส้นปล่อยลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ
สายคาดเอวผ้าไหมสีดำเส้นกว้างรัดเอวไว้แน่น เครื่องประดับเอวห้อยหัวเข็มขัดชุบทองกับสายลูกปัดประดับพู่ซึ่งทอดลงมาข้างลำตัวเป็นชั้น ๆ
ใต้เสื้อคลุมเป็นกางเกงรัดปลายขาสีดำ รองเท้าบูตยาวสีดำสนิทปักลวดลายประณีต ข้อมือโผล่พ้นปลายแขนเสื้อให้เห็นปลอกแขนสีดำสลับทอง
แขนเสื้อกว้างพลิ้วไหว เสื้อคลุมแดงปักลายทองดูหรูหราโดดเด่น ทั้งมีความสง่างามอย่างคุณชายตระกูลใหญ่ และความอิสระไม่ยึดติดของจอมยุทธ์หนุ่ม เปี่ยมด้วยความห้าวหาญและเสรีเต็มตัว
ซ่งสืออันส่องกระจก “ดูไม่เลวเลยนะ แต่วันนี้มีฉากขี่ม้าใช่ไหม เราไม่ต้องไปฝึกก่อนหรือ?”