คราวนี้ฉือสวินเงียบอยู่นานกว่าเดิม ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาโทรด้วยเสียงโดยตรง ซ่งสืออันกดรับ เสียงคำรามกดต่ำของฉือสวินลอดมาจากหูฟัง: "นายไปเป็นนักแสดงจริง ๆ แล้วเหรอ? สุดยอด! แถมยังเป็นเรื่อง 'มหากาพย์ราชัน' อีก?!"
"โชคดีน่ะ" ซ่งสืออันถ่อมตัว
"นี่เรียกว่าโชคดี?" น้ำเสียงฉือสวินสูงขึ้นอีกหนึ่งระดับ จากนั้นคงนึกได้ว่าอยู่ในหอพักส่งเสียงดังเกินไปไม่ได้ จึงกดเสียงกลับลงมาอย่างฝืดฝืน "นั่นมันละครระดับ S+ นะ! นายรู้ไหมว่ามีคนอีกมากมายแค่ไหนที่ยัดเยียดกันเข้าไปแล้วยังเข้าไม่ได้? บทที่นายเล่นชื่ออะไร?"
"เมิ่งเจิน"
"เมิ่งเจิน..." ฉือสวินท่องชื่อนี้อยู่รอบหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ "เดี๋ยวก่อน ฉันเหมือนเคยอ่านเจอตัวละครนี้ในนิยายต้นฉบับ เป็นหมาบ้าผู้ภักดี บทไม่เยอะแต่นิสัยตัวละครสุดยอดมาก นายเล่นบทนี้?"
"ใช่"
ฉือสวินสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง: "สืออัน หลังนายถ่ายเสร็จ ช่วยเอาลายเซ็นสวี่เหยียนจือให้ฉันด้วย"
ซ่งสืออันนิ่งไปอึดใจหนึ่งกว่าจะตั้งตัวได้ว่าเขาหมายถึงพระเอกของ 'มหากาพย์ราชัน'
สวี่เหยียนจือ นักแสดงหนุ่มที่กำลังโด่งดังในแวดวง ดังเร็วกว่าสวี่เช่อตั้งสองปี ฐานแฟนคลับเยอะจนน่าตกใจ
"จะพยายาม" ซ่งสืออันตอบ "ถ้าตอนฉันอยู่ในกองถ่ายไม่ถูกแฟนคลับเขารุมตายก่อนนะ"
กลับมาแล้วซ่งสืออันก็เริ่มเก็บข้าวของ
เขาใส่บทละครลงในกระเป๋า แถมยัดเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเพิ่มอีกสองชุด