หลังจากผัดอาหารหลายจานเสร็จและยกออกไป ทุกคนที่ออกไปทำภารกิจก็ทยอยกลับมากันครบ
ทุกคนยุ่งกันมาครึ่งค่อนวัน ทั้งเหนื่อยทั้งหิว พอเห็นอาหารเต็มโต๊ะก็แทบจะพุ่งเข้าใส่ราวกับฝูงหมาป่าหิวโซ
ได้แต่มองตาละห้อย แต่ก็ไม่กล้าหยิบตะเกียบก่อน
“ลู่หยางยังไม่กลับมาเหรอ?” โม่เหิงกวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วพบว่าขาดไปหนึ่งคน
เซี่ยซิงตั่วเช็ดโคลนบนมือ “ตอนฉันไปเก็บผักเมื่อกี้ยังเห็นเขาอยู่เลย เขากำลังทำเพิงอยู่ที่แปลงผักทางตะวันออก พอฉันใกล้เก็บเสร็จก็ไม่เห็นเขาแล้ว นึกว่ากลับมาแล้วเสียอีก”
ทุกคนกำลังจะออกไปตามหา ก็เห็นสิ่งมีชีวิตที่ดูคล้ายมนุษย์เดินโซเซเข้ามาทางประตู
ตัวเปื้อนโคลนตั้งแต่หัวจรดเท้า เท้าเปล่า มือซ้ายหิ้วรองเท้าคู่หนึ่ง มือขวาจูงลูกหมาสีเหลืองตัวหนึ่ง
ช่างภาพที่เดินตามหลังมาเปื้อนโคลนไปครึ่งขา สีหน้าสิ้นหวังสุดขีด
“ลู่หยาง!” เซี่ยซิงตั่วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ลู่หยางยิ้มเจื่อน ๆ เผยฟันแปดซี่ที่สะอาดที่สุดบนร่างกาย พร้อมลูกตาสองข้างที่กลอกไปมา
ใบหน้าถูกโคลนพอกจนเหลือให้เห็นแค่เค้าโครง ด้านบนผมยังมีใบไม้แห้งติดอยู่สองใบ
ใครจะดูออกว่านี่คือนักแสดงที่มักรับบทท่านประธานจอมเผด็จการสวมสูทเนี้ยบ แววตาคมกริบในละครโทรทัศน์
ส่วนลูกหมาสีเหลืองตัวนั้นกลับว่าง่าย มันนั่งหมอบเรียบร้อยอยู่ข้างเท้าเขา เอียงหัวมองคนในลานบ้านจนทั่ว
“รีบเข้ามาไปอาบน้ำอุ่น แล้วจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเร็วเข้า พ่อหนุ่มเอ๊ย” เฮ่อจิ้งเจารีบลุกขึ้น หยิบผ้าขนหนูผืนหนึ่งส่งให้