“เซี่ยซิงตั่ว เสร็จหรือยัง?” ซูเหยียนตะโกนเรียกจากนอกรถ “คนมาต้อนรับมาถึงแล้ว”
เซี่ยซิงตั่วหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังไว้เต็มมือ ค่อย ๆ ขยับลงจากรถอย่างทุลักทุเล “พี่เหยียนช่วยถือกระเป๋าให้สักใบได้ไหม หนักมากเลย”
ซูเหยียนได้แต่ถอนใจ ก่อนจะวิ่งเข้าไปรับถุงผ้าใบที่แทบปริอยู่ในมืออีกฝ่าย “มาถ่ายรายการวาไรตี้แค่ไม่กี่วันเองนะ นี่เธอจะย้ายบ้านหรือไง?”
“ของพวกนี้ต้องใช้ทั้งนั้นนี่คะ” เซี่ยซิงตั่วเดินตามหลังอย่างน่าสงสาร “ในนั้นยังมีของฝากที่เตรียมมาให้ทุกคนด้วยค่ะ”
ซูเหยียนหมดคำจะพูด รู้อย่างนี้ไม่น่ารับงานรายการนี้เลย ต้องคอยดูแลเหมือนพาเด็กมาเที่ยวอย่างไรอย่างนั้น
ซ่งสืออันกำลังเงยหน้ามองนกที่ทำรังอยู่บนเสาไฟ พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็รู้ว่าแขกรับเชิญมาถึงแล้ว
เขาหันกลับไป ก็เห็นผู้หญิงสองคนหอบหิ้วข้าวของเต็มไม้เต็มมือยืนนิ่งมองเขาอยู่
คงเป็นซูเหยียน นักร้องดังที่กำลังมาแรง กับเซี่ยซิงตั่ว นางเอกละครรักวัยรุ่นที่ผู้สร้างมักเลือกใช้สินะ
เขาก้าวเข้าไปทักทายอย่างสุภาพ พลางโค้งตัวเล็กน้อย “สวัสดีครับ ผมซ่งสืออัน เป็นคนมาต้อนรับพวกคุณครับ”
เซี่ยซิงตั่วได้สติก่อนใคร เธอยิ้มหวานพลางทักทาย “สวัสดีค่ะ! ฉันเซี่ยซิงตั่วนะคะ! ฉันรู้จักคุณค่ะ! ฉันเคยดูคุณแสดงเป็นซูเหวินลี่ด้วย!”
ซ่งสืออันพยักหน้ายิ้มอย่างสุภาพ ดีเลย วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คนจำเขาได้เพราะบทคนโรคจิต
“สวัสดีค่ะ ฉันซูเหยียน” ซูเหยียนเอ่ยทักด้วย น้ำเสียงทุ้มกว่าที่คิด เข้ากับภาพลักษณ์เท่และห้าวของเธอพอดี