ซ่งสืออันกดเปิดรูป ใจพลันร้อนวูบ รีบเข้าเวยปั๋วไปค้นดูทันที
ไม่ดูก็ไม่รู้ พอเห็นแล้วถึงกับตกใจ ในคอมเมนต์เต็มไปด้วยภาพเคลื่อนไหวของลู่หยางที่เขียนว่า “แม่! ผมกลับมาจากเที่ยวเล่นแล้ว!”
เขาลองค้นหาในดีสเตชั่นดูส่ง ๆ ถึงได้รู้ว่าหลังรายการวาไรตี้ออกอากาศเมื่อหลายวันก่อน มีคนมากมายไปเที่ยวเช็กอินที่หมู่บ้านหนานถัง
บ้านของลุงหลิว ผู้ใหญ่บ้าน แทบจะกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวไปแล้ว หน้าบ้านมีคนต่อแถวยาวเหยียด แม้แต่ต้นไทรใหญ่ตรงปากหมู่บ้านก็ยังติดอันดับคำค้นยอดนิยมไปด้วย
“แบบนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอ พ่อกับแม่เปิดร้านไปเลย พ่อจะได้ไม่ต้องออกไปทำงาน” หลังส่งข้อความแล้ว คุณแม่ซ่งก็ไม่ได้ตอบอีก คงกำลังยุ่งกับการต้อนรับลูกค้า
ข้อความของเผยจือเหยียนเด้งขึ้นมาอีกครั้ง “วันนี้ไม่มีงานเหรอ?”
วันนี้ประธานเผยว่างขนาดนี้เลยหรือ ซ่งสืออันเลิกคิ้ว ก้มหน้าพิมพ์ตอบ “ไม่มี วันนี้ทดสอบสมรรถภาพร่างกาย พอดีได้พักหนึ่งวัน”
ไม่นานอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา “เตือนฉันพอดี เดี๋ยวไปถึง”
ซ่งสืออันเห็นข้อความแล้วเกือบลืมไปว่าเหล่าเผยยังเป็นนักศึกษา ประธานบริษัทก็ต้องทดสอบสมรรถภาพร่างกายเหมือนกัน ฮ่า ๆ ๆ!
พอใกล้ถึงคิว เขาก็ยืดขาเล็กน้อย แล้วเดินไปยืนบนลู่วิ่งเส้นหนึ่งตามสบาย
คนอีกหลายคนข้าง ๆ ก็เข้าประจำที่ แต่ละคนขยับหมัดยืดแขน สีหน้าเคร่งขรึมราวกับกำลังจะลงแข่งโอลิมปิก
พอเสียงเริ่มดังขึ้น ไอ้หนุ่มข้างซ่งสืออันก็พุ่งพรวดออกไปทันที
เฮ้ย! นี่แค่ทดสอบสมรรถภาพร่างกายเองนะ จะเอาชีวิตไปทิ้งที่ไหน!
เขาวิ่งตามจังหวะของตัวเอง ไม่รีบร้อนไม่เชื่องช้า วิ่งอยู่กลางกลุ่ม พอครบสามนาทีก็เข้าเส้นชัย ได้คะแนนเต็มพอดี สบาย ๆ