คืนนั้นซ่งสืออันกับหลินฟานเก็บข้าวของกลับเมืองหลวง พอถึงบ้านเขาก็ทิ้งตัวลงบนเตียงทันที หลับสนิทจนไม่รู้วันรู้คืน กว่าจะตื่นขึ้นมาก็เป็นบ่ายของวันถัดไปแล้ว
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พอเงินเดือนเข้าบัญชีก็ใจใหญ่ ชานมกับของปิ้งย่างต้องจัดให้ครบ!
นิ้วจิ้มหน้าจอรัวเป็นชุด ชานม ของปิ้งย่าง ไก่ทอด กุ้งเครย์ฟิช...ไรเดอร์ 18 คนเตรียมออกเดินทางแล้ว!
อาหารที่สั่งทยอยมาส่ง เขาจัดวางจนเต็มโต๊ะกลางห้องนั่งเล่น แล้วเปิดโทรทัศน์ที่ตั้งแต่ย้ายเข้ามาก็เปิดแค่ครั้งเดียว ตั้งใจจะกินไปดูไป
ค้นหาอยู่ตั้งนาน ทุกอย่างต้องสมัครสมาชิกทั้งนั้น...จะมีโทรทัศน์เครื่องนี้ไว้ทำไม!
เขาควักเงินจ่ายค่าสมาชิกหนึ่งเดือนอย่างเสียดาย แล้วเปิดการ์ตูนดู
สองทุ่มตรง รายการชีวิตชนบทไม่เคยปิดฉาก ซีซัน 3 ตอนแรกออกอากาศอย่างเป็นทางการ
ชาวเน็ตจำนวนมากเฝ้ารออยู่ พอรายการเริ่มก็พากันแห่เข้าไปแย่งอันดับแรก ช่วงต้นเป็นภาพเหล่าแขกรับเชิญออกเดินทางไปยังจุดหมายบนรถยนต์ จากนั้นข้อความแสดงความคิดเห็นก็ลอยผ่านหน้าจอ
“ตั่วตั่วยังน่ารักเหมือนเดิมเลย!”
“พี่เหยียนก็ยังไม่ค่อยพูดเหมือนเดิม ฮ่า ๆ ๆ!”
“ไม่มีใครรู้สึกเหรอว่าเธอทำตัวเสแสร้ง ตั่วตั่วคุยด้วยแท้ ๆ แต่ทำท่าเหมือนไม่อยากสนใจ”
“ที่นี่ที่ไหน วิวสวยจริง ๆ เหมาะกับการมาใช้ชีวิตหลังเกษียณ”
พอทั้งคู่ลงจากรถ เซี่ยซิงตั่วก็หอบสัมภาระกองโตจนพะรุงพะรัง พลางขอให้ช่วย ข้อความว่า “น่ารัก” จึงไหลผ่านหน้าจอเป็นแถบ ส่วนท่าทีที่ซูเหยียนรับของไปอย่างจนใจกลับถูกชมว่า “ตามใจจัง”
“ใครบอกว่าสองคนนี้ไม่ถูกกัน นี่ก็ดูดีออก!”