เขาเลือกทางเดินตามสัญชาตญาณไปเรื่อยเปื่อย จนมาถึงสุดทางเดินและจ้องประตูตรงหน้า เมื่อกี้ใช่ประตูบานนี้หรือเปล่านะ?
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กำลังจะยื่นมือไปเปิด ประตูด้านหลังก็มีเสียงดังขึ้นกะทันหัน
“ซ่งสืออัน!”
ซ่งสืออันสะดุ้ง หันไปก็เห็นเผยจือเหยียนยืนอยู่ปลายทางเดินอีกด้าน หอบหายใจเล็กน้อย ดูทุลักทุเล เห็นได้ชัดว่าวิ่งมา
เขาชักมือกลับแล้วหันไปหา “เหล่าเผย บ้านนายทำไมถึงเหมือนเขาวงกตขนาดนี้”
“สุนทรียะแห่งความสมมาตร เป็นเรื่องปกติมาก” เผยจือเหยียนยืดตัวตรง กระแอมสองครั้ง
ก็ได้ ความคิดของคนรวยนี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ ซ่งสืออันไม่ติดใจอีก เดินตามเผยจือเหยียนกลับไปที่ห้องอาหาร
เจียงเหย่อเห็นเผยจือเหยียนก็ถามทันที “เหล่าเผย เมื่อกี้วิ่งพรวดพราดออกไป มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไร กินเถอะ” เผยจือเหยียนนั่งลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมา
ซ่งสืออันนั่งลงปุ๊บก็กินเอา ๆ สมกับเป็นเชฟระดับห้าดาวจริง ๆ ทุกจานถูกปากเขาอย่างแม่นยำ
ฉือสวินกินไปได้สักพักก็พลันนึกอะไรขึ้นมา วางตะเกียบแล้วถามว่า “สืออัน หนังของนายเข้าชิงรางวัลจินเจวี๋ยหรือเปล่า?”
“อืม อาทิตย์หน้าต้องไปเข้าร่วมเทศกาลภาพยนตร์” ซ่งสืออันยังคงคีบอาหารเข้าปากโดยไม่เงยหน้า
ฉือสวินพูดอย่างตื่นเต้น “นายว่า นายจะได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมหรือเปล่า! ถ้าได้ก็จะเป็นนักแสดงชายยอดเยี่ยมที่อายุน้อยที่สุดเลยนะ!”
“เป็นไปได้ยังไง ถึงยังไงก็ไม่ถึงตาฉันหรอก กินของนายไปเถอะ” ซ่งสืออันยิ้ม
ฉือสวินพึมพำเสียงเบา “ไม่ใช่มีแค่ฉันคนเดียวที่พูดแบบนี้นี่ ตั้งแต่ห้าวันก่อนที่ผู้ชนะอันดับหนึ่งเข้าชิงรางวัล หลายคนก็พูดว่านายจะได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม คว้ารางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมจินเจวี๋ยไปครอง”