พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ซ่งสืออันก็มองตัวเองในกระจกแล้วอุทานในใจ โอ้โห! นี่สินะสไตล์เศรษฐีเก่า ทั้งตัวมีแต่กลิ่นอายของเงินทอง
เขาสวมเสื้อสูทสีคาเฟ่อ่อนที่มีพื้นผิวมีมิติ ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลเนื้อผ้าทรงตัวดี ผูกเนกไทลายกิ่งใบสีทองอร่ามในโทนเดียวกัน โดยมีคลิปหนีบเนกไทตรึงปกเสื้อไว้อย่างแน่นหนา
แว่นตากรอบไร้ขอบพาดอยู่บนสันจมูก นาฬิกาข้อมือประดับเพชรที่ข้อมือสะท้อนแสงระยิบระยับเมื่อกระทบกับไฟ
ทั้งตัวดูสูงศักดิ์แต่ผ่อนคลาย แฝงความเฉื่อยชาอย่างไม่ใส่ใจอยู่หลายส่วน
ช่างแต่งหน้าและทำผมพยักหน้าอย่างพอใจ ซ่งสืออันยังไม่ทันได้ชื่นชมตัวเองต่ออีกสักสองครั้ง ก็ถูกรีบยัดขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานแต่งทันที
จุดหมายคือเกาะส่วนตัว ต้องไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ก่อน แล้วค่อยนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปที่นั่น
เมื่อมองลงมาจากที่สูง ทั้งเกาะเขียวชอุ่ม สนามหญ้าที่ตัดแต่งเรียบร้อยมีอักษรย่อของถังม่านนีเขียนอยู่
ซ่งสืออันเอนตัวพิงหน้าต่างเครื่องบิน จู่ ๆ ก็เหมือนถูกยัดอาหารหมาเข้าปาก
พออินฮ่าวเหวินมาถึงงานแต่ง ก็เริ่มทักทายพูดคุยกับรุ่นพี่
เขาถือแก้วแชมเปญ ยิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยน ดูถ่อมตัวสมกับเป็นนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมหน้าใหม่
หลายคนเข้ามาแสดงความยินดีกับเขาที่เพิ่งได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
เขาก้มตัวเล็กน้อย น้ำเสียงถ่อมตนอย่างพอเหมาะพอดี “แค่โชคดีเท่านั้นครับ”
มีคนขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงถาม “พรีเซนเตอร์ประจำเอเชียของเซเรอนัวร์คราวนี้คงเป็นคุณใช่ไหม? ผมได้ข่าววงในมาว่าพรีเซนเตอร์แทบจะกำหนดตัวได้แล้ว เป็นคนรุ่นใหม่พอดี แถมคุณก็เพิ่งได้รางวัล นับว่าเป็นข่าวดีสองต่อเลยนะ!”
หัวใจอินฮ่าวเหวินกระตุกวูบ แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยน “รุ่นพี่ชมเกินไปแล้วครับ คนเก่ง ๆ ในคนรุ่นใหม่มีตั้งเยอะ ไม่แน่ว่าจะเป็นผมก็ได้”