หลังอ่านจบ ซ่งสืออันก็รู้สึกได้แค่ว่าชีวิตบัดซบจริง ๆ คนดีมักอายุสั้น ส่วนตัวร้ายกลับอยู่ได้เป็นพันปี
เขาโยนบทละครไปไว้ข้าง ๆ ตั้งใจจะนอนต่ออีกสักหน่อย แต่เพิ่งเอนตัวลงได้ไม่นาน เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
ใครกันอีกเนี่ย!! เขาลากเท้าไปเปิดประตู พอเปิดออกก็เห็นใบหน้ายิ้มแป้นของเจียงเหย่อ “สืออัน พวกเรามาเยี่ยมนาย!”
ฉือสวินโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังเจียงเหย่อ “ป่วยแล้วทำไมไม่บอกกันสักคำ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”
ทั้งสองหิ้วข้าวของมาพะรุงพะรังแล้วเบียดกันเข้ามาในบ้าน
ฉือสวินกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนอุทานขึ้นมา “บริษัทนายใจกว้างขนาดนี้เลยเหรอ? ให้ผู้จัดการส่วนตัวของนายลองดูไหมว่าฉันมีพรสวรรค์ด้านการแสดงหรือเปล่า จะได้เซ็นฉันด้วย!”
เจียงเหย่อผลักฉือสวินออกไปทันที “ไสหัวไป นายมาทำอะไรเนี่ย? ไม่เห็นหรือไงว่าสีหน้าสืออันไม่ค่อยดี”
ซ่งสืออันพิงกำแพงอย่างหมดแรง พูดเสียงอ่อนระโหย “ตามสบายเลย ของกินของดื่มอยู่ในตู้เย็น” พูดจบก็ลากสังขารไปทิ้งตัวลงบนโซฟา
ฉือสวินเดินเข้ามาหา “เห็นวิดีโอนายเมื่อคืนแล้ว คงกินอะไรไม่ถูกกับท้องสินะ” เขายกถุงเก็บความร้อนในมือขึ้น “นี่โจ๊กที่ซื้อมาให้ กินสักหน่อยเถอะ”
ซ่งสืออันรับมาแล้วเอ่ยขอบคุณ ก่อนเปิดกิน โจ๊กอุ่น ๆ ไหลลงท้องแล้วก็รู้สึกสบายขึ้นมาก
ฉือสวินกับเจียงเหย่อเริ่มเดินสำรวจชั้นบนชั้นล่างกันอย่างสนอกสนใจ
จู่ ๆ ก็มีเสียงอุทานดังมาจากชั้นบน ก่อนศีรษะหนึ่งจะโผล่ตรงปากบันได “สืออัน ของแบรนด์ดังทั้งนั้นเลยนี่! นาฬิกากับเครื่องประดับเซเรอนัวร์เต็มตู้ไปหมด ตกลงได้เป็นพรีเซนเตอร์ของแบรนด์เขาแล้วใช่ไหม?”